(บทนี้เป็นเรื่องเล่าพิเศษ เนื้อหา4,700 คำ เพิ่มเติมเรื่องราวในชาตก่อน)
ปี 2014 กรุงปักกิ่ง
"ผู้โดยสารที่เดินทางไปนครเซี่ยงไฮ้ โปรดทราบ เที่ยวบิน A186 ที่ท่านโดยสาร กำลังเปิดให้บริการเช็คอินกรุณาไปที่เคาน์เตอร์เช็คอินหมายเลข 9 ด้วย ขอบคุณ!"
ที่สนามบินนานาชาติเมืองหลวง สาวหน้าสวยคนหนึ่งสีหน้านิ่งเฉย เดินเร่งรีบ
เธอมัดผมสูง สวมเสื้อโค้ทสีน้ำตาล เปิดอกกว้าง ข้างในเป็นเสื้อคอสูงสีขาวรัดรูป เน้นสรีระช่วงอกและเอวบางเฉียบให้ดูสะดุดตายิ่งขึ้น
หลายคนหยุดชะงัก หันมามองเงาของเธออย่างเหม่อลอย
เดินมาถึงจุดโล่ง เธอหยุดก้าว มองซ้ายมองขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เหมือนกวางซาล่างตัวน้อยที่น่ารัก
ฉันไม่ได้กลับมานานเท่าไหร่แล้วนะ?
พัฒนาได้ดีนี่นา!
กู้อี้อี๋เอามือเท้าเอวอยู่ครู่หนึ่ง ในกระเป๋าเสื้อ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาโดยไม่คาดฝัน
ดูจากสายที่โทรเข้า แม่
"เธออยู่ไหน? ทำไมไม่รับสายตั้งนาน?" ประโยคแรกเป็นการตำหนิทันที
"หนูอยู่ข้างนอกนะคะ"
กู้อี้อี๋พูดพลางเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเดินทางบนแคร่หมุน
โอ้ย หนักจัง...
ยกไม่ไหว รีบใช้มือทั้งสองข้างช่วยทันที
"ฉันไม่สนว่าเธออยู่ไหน สิบนาที ต้องกลับมาให้ได้!"
"อย่าว่าหนูสิสิบนาทีเลย"
กู้อี้อี๋ยิ้มอย่างขี้เล่น "ถึงให้เวลาหนูสิบชั่วโมง หนูก็กลับเวียนนาไม่ทันหรอกค่ะ ไกลเกินไป"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง "งั้น...เธออยู่ไหน"
"ปักกิ่งค่ะ"
กู้อี้อี๋พูดจบ ก็รีบยกโทรศัพท์ให้ห่างหูทันที
"พรุ่งนี้เธอยังมีการแสดงเปียโน! สื่อโฆษณามาตั้งนาน! เธอรู้ไหมว่าการดื้อครั้งนี้จะส่งผลกระทบกับเธอมากแค่ไหน?"
"ทำไมเธอไม่รู้จักโตเป็นผู้ใหญ่บ้าง?"
กู้อี้อี๋ถึงได้พูดเสียงเบา ๆ "ว่าไงนะคะ? คุณแม่พูดอะไรคะ? ตรงนี้สัญญาณไม่ค่อยดี..."
"กู้อี้อี๋ เธอบ้าไปแล้วใช่ไหม"
ในโทรศัพท์ เสียงผู้หญิงคนหนึ่งพยายามกลั้นความโกรธไว้สุดชีวิต เปล่งออกมาอย่างเย็นชาเป็นพิเศษ:
"ฉันควบคุมเธอไม่ได้แล้วใช่ไหม?"
"แม่คะ? แม่พูดดัง ๆ หน่อยสิคะ"
"...มีหน้าก็อย่ากลับมาอีก"
อีกฝ่ายพูดทิ้งท้ายเสียงเย็นชา สุดท้ายก็วางสายไป
กู้อี้อี๋ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ ลากกระเป๋าเดินทางไปทางทางออก จู่ ๆ ก็พบว่าวันนี้แดดดีมาก แดดส่องจนเธอต้องหรี่ตามอง