พระอาทิตย์ส่องแสงจ้า ฝูงมดสองสามตัวบนต้นไม้ตกลงไปบนสนามยาง ถูกแดดเผาจนค่อย ๆ หดตัวลง
ในสนาม ชั้นอื่น ๆ คร่ำครวญไปทั่ว
แต่ทางฝั่งห้องสามสาขาการจัดการ แม้แต่ห้องข้าง ๆ ที่กำลังฝึกกันอยู่ ก็ยังเงียบสงัดราวกับความตาย
เพราะว่า... เกินความเข้าใจ
กลุ่มผู้ชายมองฉาก "สังเวียนนองเลือด" นี้ด้วยความรู้สึกซับซ้อน
ตอนแรกที่เธอคุยกระซิบกับกู้อี้อี๋ในคาบเรียน แค่พวกเรานอนคิดตอนกลางคืนแล้วทรมานใจสักพักก็ผ่านไป
แต่เธอดันไปพัวพันกับสองคนในทีเดียว
แบบนั้นไม่ได้แล้ว
พวกพี่
หายใจไม่ทั่วท้องแล้ว
"ตัวแทนสุขภาพจิต!" ผู้ชายคนหนึ่งตะโกน
ตัวแทนสุขภาพจิตอยู่ไหนวะ! ฉันไม่ไหวแล้ว!
เฉินไป๋ตอนแรกยังนั่งเหม่อเพราะไม่เข้าใจสถานการณ์อยู่เลย
แต่หน้าที่ของตัวแทนสุขภาพจิตก็ปลุกเขาให้ตื่น
เพราะเพื่อนร่วมชั้นที่เลือกเขาลงคะแนนเสียงกันทีละเสียง กำลังต้องการความช่วยเหลือ
เขารั้งสติกลับมา มองไปในฝูงชน แล้วถามด้วยความสงสัย:
"ใครเรียกฉัน?"
"..."
"เป็นอะไร?" เฉินไป๋ถามอีกครั้ง
ทุกคน: "..."
กลุ่มคนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตำแหน่งนี้เฉินไป๋เป็นคนทำ
บ้าเอ๊ย!
ใครให้มันเป็นตัวแทนสุขภาพจิตวะ?!
ใครให้มันเป็นตัวแทนสุขภาพจิตแบบนี้วะ?!
ความทุกข์ทั้งหมดของฉันตั้งแต่เปิดเทอมมา มันเป็นฝีมือของแกทั้งนั้น!!
"เจอกันที่ดาดฟ้านะพวก"
"เฉินไป๋!"
"แกจงตายในสังเวียนนองเลือดซะเถอะ!"
"...แค่นี้จะเรียกว่าสังเวียนนองเลือดได้ยังไงกัน" เฉินไป๋บ่นในใจ
อย่าว่าแต่พี่สาวจะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย
อีกอย่าง เขาไม่รู้จักเจียงซิงหลาน แต่เขาจะไม่รู้จักกู้อี้อี๋ได้ยังไง?
เขาหันไป ก็เห็นดวงตาสวยเป็นประกายของคุณหนูใหญ่กระพริบถามด้วยความสงสัย:
"ไม่ดื่มเหรอ?"