ห้องของเฉินไป๋คือห้อง 202
วุ่นวายกันมาตั้งนาน พอเขาไปถึงห้อง เพื่อนร่วมห้องคนอื่น ๆ ก็มาถึงกันครบเรียบร้อยแล้วจริง ๆ
ยืนอยู่หน้าประตูห้อง ได้ยินเสียงคนสามคนคุยกันชัดเจน
"พี่ครับ รอเขามาถึงแล้วให้เขาทำความสะอาดเองเถอะ น้องพักก่อนเถอะ"
"ไม่เป็นไร ฉันไม่เหนื่อย"
"เฮ้ย นี่เธอนี่นา! น้องคนนั้น แกชื่อ...ฉินเฉิงเหยาใช่ไหม?"
"ใช่" เสียงนี้ฟังดูทะเล้นเป็นพิเศษ มีกลิ่นอายของคุณหนุ่มเสเพล
"ฟังชื่อแล้วรู้เลยว่าเป็นชื่อลูกคนรวย!"
"ก็ประมาณนั้น ปู่ฉันตั้งชื่อให้ ตอนนั้นหวังว่าฉันจะได้สืบทอดกิจการครอบครัว"
เฉินไป๋หยุดฝีเท้า คิ้วขมวดเล็กน้อย
ชื่อนี้...ทำไมฟังดูคุ้น ๆ นะ?
เขาลืมตากว้างทันที
ให้ตายสิ! ไอ้คนนั้นในกลุ่มไง!
เขาบอกแล้วไง! ใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้ ต้องมีม้าปลอมไว้ด้วยเสมอ!
พอนึกได้ว่าเป็นความผิดของหลี่ฉีเฟิงทั้งหมด ไม่เกี่ยวกับเขาเฉินไป๋เลย อารมณ์เขาก็ดีขึ้นเป็นพิเศษ ผลักประตูเดินเข้าไปในห้อง
ในห้อง มีผู้ชายสองคนนั่งคุยกันอยู่บนเก้าอี้ อีกคนหน้าตาดูซื่อ ๆ ตัดผมสั้นเกรียน กำลังก้มเช็ดโต๊ะอยู่
ที่เช็ดก็เป็นโต๊ะของเขาเฉินไป๋นี่แหละ ส่วนอีกสามคนเก็บของกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว
รอบข้างเงียบลงทันที สามคนหันมามองทางนี้พร้อมกัน
"บ่ายดีทุกคน" เฉินไป๋เป็นฝ่ายพูดก่อน
"...ให้ตายสิ!"
หนึ่งในนั้นจู่ ๆ ก็ลุกขึ้นยืน มองไปมาระหว่างเขากับผู้ชายหน้าตาดีอีกคน "ไม่เอาน่า ความฝันสูงสุดของฉันในมหาวิทยาลัยคือการได้มีแฟนสักคน พวกแกสองคนนี่ไม่ให้คนอื่นมีชีวิตรอดกันเลยเหรอ?"
เฉินไป๋ยิ้มอย่างสุภาพ รีบเดินไปหาผู้ชายที่กำลังเช็ดโต๊ะ แล้วพูดเสียงเบา "ขอบคุณพี่มาก ที่เหลือฉันจัดการเองได้"
"ได้"
ผู้ชายคนนั้นพยักหน้าอย่างหนักแน่น แล้วหันหลังเดินเข้าห้องน้ำ
นั่งคุยกันไปสักพัก เฉินไป๋ก็พอเข้าใจเพื่อนร่วมห้องแต่ละคนบ้าง
คนที่ทำความสะอาดชื่อเจียงอาน เป็นคนจากมณฑลอวี๋โจว ดูปุ๊บก็รู้ว่าซื่อตรง พูดน้อยมาก
คนที่ตะโกนว่าให้ตายสิเมื่อกี้ชื่อหวังเซี่ยวเช่อ เป็นคนจากเมืองเฉวียนเฉิง