ระหว่างต่อแถว เฉินไป๋ก็พอจะได้รู้จักที่แท้จริงของเจ้าเครื่องชิงช้าสวรรค์ลูกตุ้มใหญ่สักหน่อย
เหมือนลูกตุ้มนาฬิกา ที่เหวี่ยงคนกลุ่มหนึ่งเป็นวงกลมไปมา
ดูน่ากลัวกว่ารถไฟเหาะเยอะ
เฉินไป๋คิดอยู่นิดหน่อย ก็หันไปบอกกู้อี้อี๋ว่า "หรือว่าไม่เอาดีกว่า? ตอนนี้เธอยังเปลี่ยนใจทันนะ"
"ไม่เอาน่า" กู้อี้อี๋ทำเสียงฮึดฮัด คนเรามันต้องมีลมหายใจเถอะ!
ยังไงก็ห้ามเป็นคนขี้แพ้!
พอต่อแถวเสร็จ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ กู้อี้อี๋ก็จู่ ๆ ก็นึกถึงปัญหาที่ร้ายแรงมากเรื่องหนึ่งขึ้นมา
เมื่อกี้เนื้อหาของการพนันมันเป็นแค่ว่าเธอกล้านั่งหรือเปล่า เหมือนมันจะไม่เกี่ยวกับเฉินไป๋เลยสักนิด...
เธอเงยหน้ามองเฉินไป๋ แล้วถามด้วยความกังวลเล็กน้อย "เฉิน...เฉินไป๋ นายจะนั่งเป็นเพื่อนฉันใช่ไหม?"
เฉินไป๋จัดคอเสื้อเล็กน้อย นั่งลงข้าง ๆ เธอ แล้วยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนมาก "ถามมาได้ยังไง"
หญิงสาวถอนหายใจโล่งอก
"ขอเชิญท่านผู้โดยสารทุกท่านคาดเข็มขัดนิรภัย แล้วดึงคันกดนิรภัยลงมาด้วยนะคะ" เสียงพนักงานดังมาจากข้าง ๆ
ดูเหมือนว่านักท่องเที่ยวรุ่นนี้จะทุกคนนั่งครั้งแรก ทุกคนเลยทำท่าทางพิถีพิถันเป็นพิเศษ ในจำนวนนั้นมีคู่รักอยู่สองสามคู่ หนุ่ม ๆ ต่างก็ลุกขึ้นอย่างสุภาพ ไม่ก็ช่วยแฟนสาวตรวจดูให้เรียบร้อย หรือไม่ก็จัดการทำให้เสร็จสรรพ
"ฉันช่วยเธอเอง" เฉินไป๋เห็นแบบนั้น ก็ลุกขึ้นยืน แล้วช่วยหญิงสาวคาดเข็มขัดนิรภัยอย่างกระตือรือร้น
กู้อี้อี๋พยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย ยกแขนทั้งสองขึ้นให้ความร่วมมือ สะดวกให้เขารัดเข็มขัดไว้ที่เอวของเธอ สายตาที่มองเขามีประกายระริก ๆ
เอวของหญิงสาวเรียวบางเป็นพิเศษ ดูเหมือนจะขาดได้ง่าย ๆ ถูกเข็มขัดนิรภัยรัดแน่น
หลังจากจัดทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เฉินไป๋ก็ยังตรวจทานอย่างละเอียดอีกครั้ง จนแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาดถึงจะปล่อยมือ
มองใบหน้าที่ตั้งใจจริงของเฉินไป๋ กู้อี้อี๋ก็รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกขึ้นมาทันใด
รู้สึกปลอดภัยจริง ๆ
จากนั้น ท่ามกลางสายตาที่ซาบซึ้งใจเล็กน้อยของเธอ
เฉินไป๋ก็ก้าวเท้าออกไป โดยไม่หันกลับมาเลยแม้แต่นิด
กู้อี้อี๋: "?"
"เฉินไป๋! นายมันสารเลว!"
"นาย...นายยังเป็นคนหรือเปล่า!!"
เฉินไป๋หันกลับมา ปลอบเบา ๆ "อย่าโกรธสิ"