วันนี้เป็นวันแรกของการฝึกทหาร ตอนเช้าตรู่ ทุกคนในหอ 202 ตื่นกันหมดแล้ว ภายในหอมีแต่เสียงล้างหน้าล้างตาและเสียงสวมใส่เสื้อผ้า
เฉินไป๋กำลังแปรงฟันอยู่ ก็เห็นจากกระจกว่านายฉินเฉิงเหยากระโดดลงจากเตียง พอวางโทรศัพท์ลงก็ตะโกนขึ้นมาว่า
“เฮ้ยพวก! ข้าค้นพบอะไรบางอย่าง!”
หวังเซี่ยวเช่อเหลือบมองคุณชายฉินแวบหนึ่ง “แกจะค้นพบก็ค้นพบไปสิ อย่ามาทำให้พวกเราตกใจได้ไหม?”
ฉินเฉิงเหยา: ?
เฉินไป๋: ?
คนเมืองชวน
มาอยู่ตอนไหนวะเนี่ย?
“แกค้นพบอะไร?” เฉินไป๋ถามด้วยความอยากรู้
“ก็แบบนี้ เมื่อวานข้าให้เพื่อนไปสืบในระบบทะเบียนนักศึกษา” ฉินเฉิงเหยาเดินมาแปรงฟัน “ในคณะเราไม่มีชื่อหลี่ฉีเฟิงจริง ๆ ด้วยสิ”
“ไม่มีก็ไม่เป็นไร” เฉินไป๋เป็นคนเข้าใจคนอื่นเสมอ ปลอบด้วยความจริงใจ “เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องจำไปนานขนาดนั้นก็ได้”
“ไม่ได้!”
คุณชายฉินโบกมือใหญ่ “คณะนี้ไม่มีก็หาคณะอื่น โรงเรียนนี้ไม่มีก็หาโรงเรียนอื่น ข้ามีลางสังหรณ์ ข้าฉินเฉิงเหยา จะต้องเจอเขาให้ได้!”
เฉินไป๋รีบบ้วนน้ำในปากทิ้ง กลัวว่าถ้าอดหัวเราะไว้จะสำลักน้ำตัวเอง
พอมาถึงสนาม ก็เป็นช่วงที่ผู้นำโรงเรียนกล่าวสุนทรพจน์สุดคลาสสิกอีกแล้ว จนกระทั่งพระอาทิตย์ขึ้นเต็มที่ แต่ละห้องถึงจะแยกย้ายไปตามจุดที่แบ่งไว้
ระหว่างรอครูฝึกมา ทุกคนก็แยกกันเป็นกลุ่มตามห้องนอน นั่งคุยกันบนพื้น
เพราะคุณชายฉินเคยอวดเรื่องกล้า ๆ ของตัวเองไว้มากมาย ฝั่งเฉินไป๋จึงมีผู้ชายเข้ามาล้อมวงเยอะ หวังว่าจะได้รับการชี้แนะจากหนุ่มน้อยจอมโรแมนติกแห่งห้องสามสาขาการจัดการ
ฉินเฉิงเหยากล่าวว่า “ช่วงนี้ต้องเบิ่งตาให้กว้างไว้หน่อย ปกติพวกแกอาจถูกเทคนิคการแต่งหน้าหรือการแต่งตัวของพวกผู้หญิงหลอกได้”
ประโยคนี้ทำให้เฉินไป๋นึกถึงพี่ดาบที่ใส่ชุดคอสเพลย์ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“แต่ช่วงฝึกทหารจะไม่เป็นแบบนั้น ตอนนี้แต่งหน้าไม่ได้ ทุกคนใส่ชุดเหมือนกัน ถ้าผู้หญิงคนไหนใส่ชุดฝึกทหารแล้วยังดูดี นี่แหละคือความสวยที่แท้จริง”