หลินลั่วเฉินไม่คิดว่าหญิงมารนี่จะคิดดูดกลืนตนจนเหือดแห้งในคราวเดียว อดสบถในใจไม่ได้
นี่มันการขู่กรรโชกขนานแท้!
หรือตนควรสารภาพตามตรงเสียดีกว่า ยังไงเหลิ่งเยว่ซวงก็มียันต์เคลื่อนย้ายคงไม่ตาย
ไม่อยากนั่งรอความตาย หลินลั่วเฉินกำลังจะอ้าปากพูด ลำแสงจันทร์สกาววาบหนึ่งก็พุ่งทะลวงมาจากระยะไกล มุ่งตรงสู่แผ่นหลังของหลัวเยาเยา
ในเวลาเดียวกัน เสียงตวาดเย็นเยียบใสดังกังวาน: "หญิงมาร เตรียมรับตาย!"
หลัวเยาเยารับรู้ถึงคลื่นพลังวิญญาณตั้งแต่วินาทีที่เหลิ่งเยว่ซวงลงมือ รีบหมุนตัวร่ายวิชา
นางอณูรวมผ้าแพรม่วงหลายผืนขึ้นตั้งรับเบื้องหน้า ทว่ากระนั้นก็รีบเกินไป ถูกแสงจันทร์ซัดปลิวกระเด็น
หลินลั่วเฉินยังไม่ทันเชื่อมต่อกับนาง จึงไม่ได้รับผลกระทบ พุ่งมีดหักในมือออกไปเป็นจังหวะแรก
"ตาย!"
หลัวเยาเยาเห็นการโจมตีลอบสังหารมาเยือน ก็ปัดมีดหักกระเด็นโดยสัญชาตญาณ จากนั้นจึงตระหนักถึงหายนะ
แย่แล้ว คนที่ลงมือไม่ใช่เหลิ่งเยว่ซวง!
ชั่วขณะต่อมา แสงจันทร์สาดส่อง เหลิ่งเยว่ซวงปรากฏกายดั่งวิญญาณร้ายเบื้องหลังนาง ฟันดาบเดียว
หลัวเยาเยาไม่มีเวลาร่ายวิชา ตั้งรับอย่างผลีผลาม ทว่าก็ยังถูกฟาดปลิวกระเด็น โลหิตทะลัก
ส่วนเหลิ่งเยว่ซวงก็ไม่ไล่ต้อน ร่างบางกวาดผ่าน ฉุดกระชากหลินลั่วเฉินที่เพิ่งเก็บมีดหักขึ้นมา แล้วหนีไปอย่างรวดเร็ว
"เหลิ่งเยว่ซวง!"