ซือชิงหนิงดวงตาคมเยือกเย็น พูดเสียดสีว่า
"ถ้าฉันเดาไม่ผิด พวกมันตั้งใจจะมอบฉันให้จี้ซั่งเหยียน
ไม่อย่างนั้นจี้ซั่งเหยียนไม่กล้ามองฉันด้วยสายตาลามกหยาบคายเช่นนั้นแน่นอน
พวกมันมั่นใจว่าฉันไร้ที่พึ่ง ไร้พวกพ้อง ต้องยอมให้พวกมันบงการ ข่มเหง และสังเวยเท่านั้น"
สิ่งเหล่านี้ เธอล้วนเคยประสบมาในชาติก่อน
เพียงแต่เกิดใหม่ชาตินี้ เธอมองทะลุแก่นแท้ของพวกมันตั้งแต่เนิ่นแล้ว
ย่อมไม่ยอมให้พวกมันบงการ ข่มเหง อีกต่อไป
ภายในรถเงียบกริบชั่วขณะ
ทุกคนฟังจบ ต่างเดือดดาลในใจ
ลู่จินมีออร่าอำมหิตเย็นยะเยือกปกคลุมทั่วร่าง ดวงตาที่เคยอบอุ่นหมดไป เหลือเพียงความเยือกเย็นมหาศาล ความกดดันรอบตัวต่ำจนน่ากลัว
เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าน้องสาวที่เพิ่งตามหากลับมา สิบกว่าปีที่ผ่านมาจะใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางการกดขี่และเล่ห์เหลี่ยมเช่นนี้ ถูกครอบครัวเดียวกันปฏิบัติเยี่ยงนี้ ใช้ประโยชน์ ใส่ร้ายป้ายสี
"พวกสัตว์เดรัจฉาน"
เสียงเขากร้าวแหบเย็นชา เต็มไปด้วยสังหาร
"หนิงหนิงไม่ต้องห่วง ตั้งแต่นี้ต่อไป ตราบใดที่มีพี่ชายคนโตอยู่ จะไม่มีวันให้เธอต้องทนทุกข์แม้แต่น้อย ไม่มีใครรังแกเธอได้อีก มีพี่ชายปกป้องเธอเอง"
ลู่ซวนกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโปน เลือดร้อนพลุ่งพล่าน อยากจะกลับไปหาคนตระกูลซือให้รู้เรื่อง ต่อหน้าเพื่อต่อว่าและต่อยตีให้สาสม
น้องสาวตัวน้อยที่น่ารักและว่านอนสอนง่ายของพวกเขา แท้จริงแล้วเคยลำบากขนาดนี้มาก่อน!
คิดว่าตระกูลลู่ของพวกเขาไร้คนหรือไง ปล่อยให้คนนอกรังแกได้ตามอำเภอใจ?