ความพังทลายถาโถมเข้าใส่ในพริบตา ความสิ้นหวังอันอึดอัดรัดคอซือชิงหว่านเอาไว้แน่น จนเธอไม่สามารถส่งเสียงกรีดร้องออกมาได้ มีเพียงเสียงสะอื้นอันแหลกสลาย ใกล้จะเป็นบ้า
การรอดชีวิตอย่างเฉียดฉิว ความอดทนอดกลั้นและความอยุติธรรมทั้งหมด กลายเป็นเรื่องตลกร้ายอันใหญ่หลวง
เธอเพิ่งจะหลุดพ้นจากการถูกคุมขังและทรมานโดยสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ เมื่อพบพวกเขาเธอคิดว่านี่คือความหวัง แต่สิ่งที่ได้รับกลับคือความอ่อนแอและการถูกทอดทิ้งอย่างไร้ความปรานี
ทำไมฟ้าต้องทำกับเธอแบบนี้?
ท้องฟ้ามืดสนิท เมฆหนาทึบปกคลุมทั่วขอบฟ้า ลมพายุโหมกระหน่ำ บอกเป็นนัยว่าฝนที่ตกลงมาจะเทกระหน่ำลงมา
ในย่านโกดังเก็บธัญพืชอันเงียบสงัด เสียงคำรามของซอมบี้ดังเป็นระยะมาจากซากปรักหักพังรอบข้าง
ข้างหน้าไม่มีทางรอด ข้างหลังคือทางตัน
ซือชิงหว่านหมอบอยู่ในโคลน ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง ใบหน้าซีดเผือกบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้นสุดขีด เกือบจะเป็นความเกลียดชังที่บ้าคลั่ง
เธอจ้องไปยังทิศทางที่รถหายไป นิ้วทั้งสิบขุดลึกลงไปในดินโคลน เล็บแตก ปลายนิ้วเลือดซึม ปนเปื้อนความยับเยิน แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย
เกลียดชัง! ความเกลียดชังที่ท่วมท้นแผดเผาไปทั่วจิตวิญญาณ แสบร้อนไปทุกเสี้ยวของเนื้อและเลือด!
เธอเกลียดซือชิงหนิงที่ไร้เยื่อใย โหดร้าย พยาบาท เยาะเย้ย ดูดายไม่ยื่นมือช่วยเหลือ