พี่น้องทั้งสามตระกูลซือสีหน้าหมองคล้ำอย่างยิ่ง
พวกเขารีบรุดไปทางที่ซือชิงหว่านอยู่ กระวนกระวายจะอธิบาย
พวกเขาตามซือชิงหว่านกลับมาที่วิลล่า รีบอธิบายให้เธอฟัง
ซือเหวินหลิง:
"หว่านหว่าน เธอก็รู้ พวกเราไม่ได้ปลุกพลังพิเศษกันสักคน ออกไปตอนอากาศแบบนี้ยังไงก็ต้องมีอันตราย ฉันไม่ได้ตั้งใจไม่ไปช่วยเธอนะ"
"ดีแล้วที่เธอกลับมาอย่างปลอดภัยเอง"
ซือเหวินฟานเอาใจ:
"น้องสาวหว่านหว่าน พวกเราไม่ได้ตั้งใจไม่ไปตามหาเธอจริงๆ"
"เธอก็รู้ ซือชิงหนิงคนนี้เจ้าเล่ห์เพทุบายเยอะ ฉันก็แค่กลัวว่าเธอจะคิดแผนอะไรอีก"
"ตอนแรกฉันตั้งใจว่า พอฝนหยุดแล้วจะไปตามหาเธอทันที"
"ใช่ไหม น้องสาม"
ซือเหวินเยี่ยรีบพยักหน้า:
"ถูกต้อง พวกเราตั้งใจแบบนั้นแต่แรกอยู่แล้ว"
"ไม่คิดว่า หว่านหว่าน เธอจะกลับมาเอง"
"พวกเราดีใจมากจริงๆ"
"หว่านหว่าน หิวไหม เดี๋ยวฉันไปทำข้าวให้เธอกินเลย"
ซือชิงหว่านเผชิญหน้ากับการเอาใจของพวกเขา ในใจกลับว่างเปล่าเฉยเมย
เธอมองทะลุถึงความเห็นแก่ตัว เสแสร้ง และการหนีภัยเข้าหาผลประโยชน์ของทั้งสามคนมานานแล้ว
แต่เธอไม่แสดงความเกลียดชังหรือผิดหวังในใจออกมาแม้แต่น้อย ใบหน้ายังคงรักษาท่าทีอ่อนแอ น่าสงสาร เรียบง่ายเล็กน้อย ตั้งใจฟังคำแก้ตัวของพวกเขาอย่างอดทน ไม่เฉลยหน้าอีกฝ่าย ไม่เอ่ยปากถาม
ในใจเธอตื่นตัวยิ่งนัก:
ตอนนี้เธอยังรากฐานไม่มั่นคง กำลังน้อย จึงต้องอาศัยความช่วยเหลือจากพวกเขา
คนไม่เห็นแก่ตัว ฟ้าดินก็ไม่ไว้
จากนี้ไป เธอจะไม่ใฝ่หาความรักฉันพี่น้องอันจอมปลอม ไม่หวังพึ่งการปกป้องหรือความรักใคร่จากใครอีก ทุกอย่างต้องพึ่งตัวเองเท่านั้น