[เรื่องนี้เป็นนิยายแต่งล้วน ไม่มีมูลความจริง เป็นแนวอ่านมันสมองโล่ง]
[ขอให้ทุกคนที่ให้ดาวห้าดวงรวยเละสวยฉ่ำ!!!]
ปีที่สามของวันสิ้นโลก ศักราชใหม่กำลังจะมาถึง
ซือชิงหนิงคือคนที่คลานออกมาจากสมรภูมิเลือดนับครั้งไม่ถ้วน
สามปีแห่งคลื่นซอมบี้ ผ่านการเข่นฆ่านับร้อยครั้ง นางเต็มไปด้วยบาดแผล อาบเลือดสู้รบ ไร้พลังพิเศษตื่นรู้ อาศัยการต่อสู้ฟันฝ่าวันแล้ววันเล่า เอาชีวิตรอดจากคมกรงเล็บของซอมบี้และสถานการณ์คับขัน
คนทั้งโลกต่างว่า ตระกูลซือโชคดี ครอบครองพี่น้องผู้มีพลังพิเศษขั้นสูงสุดถึงสามคน แต่ไม่มีใครรู้เลย ที่ตระกูลซือยืนหยัดมั่นคงในวันสิ้นโลกได้ เกินครึ่งของผลงานคือการทุ่มเทชนิดยอมพลีชีวิตของซือชิงหนิง
แต่นางทนผ่านทะเลศพนับไม่ถ้วนมาได้ กลับตายด้วยน้ำมือของคนที่นางไว้ใจที่สุด
ท่ามกลางซากตึกที่พังพินาศถล่มลง ลมเน่าเหม็นพัดพากลิ่นคาวเฉพาะของซอมบี้ปะทะใบหน้า ฝูงซอมบี้ดำทะมึนกรูกันเข้ามาใกล้ทีละก้าว ปิดตายทางเดินในอาคารแคบ ๆ อย่างสมบูรณ์
จู่ ๆ ก็มีแรงผลักอย่างไม่ทันตั้งตัวส่งมาจากด้านหลัง หนักหน่วงและโหดเหี้ยม
ซือชิงหนิงเสียศูนย์กลาง ร่างกายเซถลาไปข้างหน้า กระเด็นเข้าใส่กองซอมบี้ที่อัดแน่นเต็มพื้นที่
ปลายนิ้วเย็นเฉียบเน่าเปื่อยตะปบฉีกเสื้อผ้านางในพริบตา ผิวหยาบกร้านเปื่อยยุ่ยเสียดสีกับลำคอของนาง ความหนาวเย็นแห่งความตายรัดรึงทั่วร่างในชั่วพริบตา
นางหันขวับกลับไป รูม่านตาหดเกร็ง เลือดทั่วร่างแทบแข็งค้างในพริบตา
ไม่น่าเชื่อว่าเป็นนาง... เป็นคนที่ผลักนาง
คุณหนูตัวจริงแห่งตระกูลซือ คนที่ทุกวันดูอ่อนแออ่อนโยน มักจะขี้กลัวตามหลังนางมาตลอด ถูกนางปกป้องมาสามปี เอ่ยเรียก 'พี่สาว' ไม่ขาดปาก ผู้น้อง ซือชิงหว่าน
เมื่อครู่ นางยืนอยู่ข้างหลังตนเองตลอด
และสิ่งที่อยู่เบื้องหลังซือชิงหว่าน กลับกลายเป็นพี่น้องชายตระกูลซือสามคน ที่นางปกป้องมาสามปี เชื่อใจมาสามปี มองเป็นครอบครัวแท้ ๆ อย่างไม่ต้องสงสัย
พี่ใหญ่ซือเหวินหลิง ควบคุมพลังพิเศษสายฟ้าขั้นสูง เป็นเสาหลักของตระกูลซือ ในสถานการณ์คับขันนับครั้งไม่ถ้วน ซือชิงหนิงเคยสละตนเองรับการโจมตีจากซอมบี้ถึงตายแทนเขา
พี่รองซือเหวินฟาน มีพลังพิเศษไฟอันแข็งแกร่ง ทุกวันมักเงียบขรึมไม่ค่อยพูดจา นางกินอย่างประหยัด เสี่ยงอันตรายออกค้นหาเสบียง ยกสิ่งที่ดีที่สุดให้เขาทุกครั้ง
พี่สามซือเหวินเยี่ย พลังพิเศษน้ำยอดเยี่ยมเป็นหนึ่งของทีม นิสัยหยิ่งทะนงที่สุด แต่เป็นคนที่นางทุ่มเทความรักความเอ็นดูสุดหัวใจ คอยตามใจทุกอย่าง
คนทั้งสามที่กอปรด้วยพลังพิเศษขั้นสูงสุด เพียงแค่ยกมือก็สามารถกวาดล้างฝูงซอมบี้ได้ กลับยืนอยู่เช่นนั้นอย่างสงบนิ่ง ท่ามกลางแสงสว่างที่อยู่ไม่ไกล มองลงมาจากที่สูง เห็นนางจมดิ่งอยู่ในขุมนรก
ในแววตาของพวกเขาไม่มีความอาทรหลงเหลืออยู่เลย
มีเพียงความเย็นยะเยือกเสียดแทง และความเมินเฉยโดยสิ้นเชิง ราวกับนางเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย
เหมือนกับว่าตนเองเป็นเพียงมดมัวปลวกหยาบ ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง
เสียงคำรามของซอมบี้ดังอยู่ข้างหู เขี้ยวเล็บเปียกชื้นเน่าเปื่อยครูดผ่านใบหูของนาง ความเจ็บปวดแสนสาหัสลามไปตามหนังและเนื้อ
แต่ความเจ็บปวดบนร่าง แสนจะเทียบไม่ได้กับความเจ็บเสียดแทงในหัวใจสักเสี้ยว
'ทำไม?'
ซือชิงหนิงจ้องพวกเขาอย่างตายตัว ในแววตาพลุ่งพล่านด้วยความโศกเศร้าเหลือเชื่อและความเจ็บปวดแสนสาหัส ริมฝีปากสั่นระริก
'พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม พวกท่านช่วยข้าด้วย...'
แต่พวกเขากลับไม่แม้แต่จะชายตามอง ไม่มีแม้แต่เศษหางตาให้กับนาง
พวกเขาใช้ท่าทีปกป้องอยู่ข้างกายต้นเหตุอย่างซือชิงหว่าน
พี่ใหญ่ซือหลินพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มเยือกเย็น:
'รีบไปจากที่นี่ ระเบิดตั้งเวลากำลังจะทำงานแล้ว'
พี่รองซืออวี่ เสียงใสดีใจประสาน:
'นี่คือฐานที่มั่นซอมบี้จุดสุดท้ายแล้ว ระเบิดที่นี่ให้ราบ เราก็จะเสร็จสิ้นภารกิจกวาดล้างใหญ่ ตั้งหลักในฐานได้อย่างมั่นคง'
เมื่อสิ้นคำ ซือชิงหว่านที่ถูกทุกคนปกป้องอยู่ตรงกลางพลันหลุบตาลงเล็กน้อย ขอบตาแดงก่ำขึ้นทันที ปลายจมูกแดงก่ำ ทำท่าเป็นน่าสงสารน่าเวทนา น้ำเสียงเจือด้วยการฝืนสะอื้นและความรู้สึกผิดอย่างจงใจ อ่อนแอจนทำให้คนรู้สึกสงสาร:
'แต่ว่าพี่สาวยังอยู่ข้างใน... จะทำยังไงดี?
ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ เมื่อครู่แค่พลั้งมือไปชนพี่สาวโดยไม่ได้ตั้งใจ... หรือว่าพวกเรา จะกลับไปช่วยพี่สาวดี?'
ปากนางพูดขอร้อง แต่ในแววตาไม่มีแม้แต่ความสำนึกผิด มีเพียงความสาสมใจและยินดีอย่างปิดบัง
ไม่ทันที่ทุกคนจะตอบสนอง พี่สามซือเยี่ยก็พูดขัดขึ้นอย่างเย็นชาแล้ว น้ำเสียงเหน็บแนมและเย็นยะเยือก ทุกคำพูดทุกประโยค เหมือนมีดแหลมคมอาบยาพิษ ทิ่มแทงเข้ากลางหัวใจของซือชิงหนิงอย่างรุนแรง:
'ช่วยนาง? ไม่จำเป็นหรอก ก็แค่ลูกเลี้ยงของตระกูลซือ ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับเรา ไม่ใช่ก็แค่ลูกไม่มีหัวนอนปลายเท้า...'
'พวกสารเลวอกตัญญู จิตใจต่ำช้าอย่างนาง ตกอยู่ในสภาพนี้ ก็สมควรแล้ว หัวหน้าหมายปองรูปร่างหน้าตานาง ใครใช้ให้นางไม่เชื่อฟังล่ะ...'
'ตระกูลซือของเราเลี้ยงนางมา ปกป้องนางในวันสิ้นโลกถึงสามปี ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลซือคุ้มครอง นางคงตายในคลื่นซอมบี้ไปนานแล้ว อยู่รอดมาถึงตอนนี้ได้ยังไง?'
'วันนี้ได้มาตายที่นี่ ปูทางให้ภารกิจกวาดล้างของเรา ค้ำจุนเกียรติคุณและศักดิ์ศรีให้ตระกูลซือ นี่ก็คือคุณค่าสูงสุดในชีวิตของนางแล้ว'
'มีเพียงนางที่ตาย เจ้าถึงจะแทนที่ตำแหน่งนาง กลายเป็นคุณหนูตระกูลลู่...'
ทุก ๆ คำพูด ล้วนแสนจะเบาบาง แต่กลับพกพาความโหดเหี้ยมที่บดขยี้ทุกสิ่ง บดขยี้ความจริงใจและการทุ่มเทตลอดสามปีของซือชิงหนิงจนย่อยยับ
สามปีร่วมเป็นร่วมตาย หลายปีมอบความจริงใจให้แก่กัน
นางอาบเลือดบังซอมบี้ให้พวกเขา เสี่ยงชีวิตเก้าครั้งเพื่อค้นหาเสบียงให้พวกเขา แบกรับภยันตรายและคำนินทาทั้งหมดให้พวกเขา ยกอาหารที่ดีที่สุด ที่พักที่ปลอดภัยที่สุด คริสตัลพลังพิเศษล้ำค่าที่สุดให้พวกเขาไปจนหมดสิ้น
สิ่งที่นางคิดว่าเป็นความรักความผูกพัน ครอบครัวที่นางยอมตายเพื่อปกป้อง สุดท้ายแล้ว ไม่เคยมีใครมองนางเป็นครอบครัวเลย มีแต่การคำนวณ
ในสายตาพวกเขา นางเป็นแค่คนนอกที่ถูกหยิบยื่นให้ เป็นแค่เครื่องมือที่พร้อมจะทิ้งได้ทุกเมื่อ เอาไปแลกผลประโยชน์
ประโยคสุดท้ายนั่นหมายความว่าอะไร?
ครอบครัวของนางตามหานางเจอแล้วงั้นหรือ?
ตู้มม---
เสียงกัมปนาททุ้มต่ำของระเบิดที่ทำงานดังมาจากระยะไกล สะเทือนจนทั้งตึกสั่นไหวเล็กน้อย
คลื่นความร้อนเผาผลาญคืบคลานเข้ามาช้า ๆ เงาของความตายปกคลุมทั่วร่างอย่างสิ้นเชิง
การกัดกินของซอมบี้ฉีกทึ้งหนังและเนื้อ ความเจ็บปวดแสนสาหัสพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง เลือดสดชุ่มจนเสื้อผ้าขาดวิ่น ภาพตรงหน้าในสายตาถูกสีแดงฉานและความมืดมิดซ้อนทับปิดคลุมไปนานแล้ว
ซือชิงหนิงหมดเรี่ยวแรงนอนในใจกลางฝูงซอมบี้ มองแผ่นหลังที่ไกลออกไปหลายร่าง ความอบอุ่นในแววตาหมดสิ้นอย่างสิ้นเชิง เหลือเพียงความเย็นเยียบเสียดกระดูกและความเคียดแค้นพวยพุ่งท่วมฟ้า
ไม่ยอมจำนน
นางไม่ยอมอย่างสุดกำลัง!
ด้วยเหตุใด?
ด้วยที่นางมอบความจริงใจเป็นเวลาหลายปี สละชีวิตปกป้อง ถึงที่สุดกลับกลายเป็นการใส่ร้าย ทรยศ และตายอย่างอนาถ?
ด้วยเหตุใดผู้กระทำผิดกลับได้รับการทะนุถนอมอย่างดี แต่นางกลับต้องตายอย่างไร้แม้แต่ซาก?
นางจะลากพวกเขาไปตายด้วยกัน
ซือชิงหนิงใช้เศษเสี้ยวเรี่ยวแรงสุดท้าย สังเวยระเบิดพลังตนเอง ทั้งสี่คนยังไม่ทันได้ร้องขอความช่วยเหลือ ก็หายวับไปในแสงไฟระเบิดด้วยกัน
ความเคี่ยวแค้นหนาแน่นเผาผลาญสติที่กำลังจะเลือนหายของนาง
หากมีภพหน้า!
นางจะต้องให้ซือชิงหว่าน ให้พี่น้องชายตระกูลซือสามคน ชดใช้หนี้แค้นด้วยเลือด ทวีคูณร้อยเท่าพันเท่า ชดใช้ความเจ็บปวดและการทรยศทั้งหมดในวันนี้ของนาง!
แสงเพลิงพวยพุ่ง เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่น
'เพียะ!'
ฝ่ามือตบดังกร้าวฉาดหนึ่งฟาดลงบนใบหน้าของซือชิงหนิงอย่างแรง ความเจ็บปวดแสนสาหัสปะทุขึ้นในพริบตา
พี่ใหญ่ซือเหวินหลิงเต็มไปด้วยความโกรธ เดือดดาลเอ็ดตะโร:
'ซือชิงหนิง ทำไมเจ้าถึงทิ้งน้องสาวไว้ข้างนอกคนเดียว?
เจ้าไม่รู้หรือว่าด้านนอกเต็มไปด้วยซอมบี้? เจ้าทำโดยเจตนา ริษยาหวงแหนก็ควรมีขอบเขต'
พี่รองซือเหวินฟานยกเท้าถีบที่หัวเข่าของนางอย่างแรง น้ำเสียงเย็นชา:
'คุกเข่าลง ขอโทษชิงหว่าน'
พี่สามซือเหวินเยี่ยมองไปที่จี้หยกตรงหน้าอกของนาง น้ำเสียงแข็งกร้าว:
'ถอดจี้หยกของเจ้าออก มอบให้น้องสาว เป็นของขวัญขอขมา'
ซือชิงหว่านยืนอยู่เบื้องหลังสามคน ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ น้ำเสียงอ่อนแอขลาดกลัว:
'พวกพี่อย่าไปว่าเลย หนูวิ่งเล่นเอง อย่าตำหนิพี่สาวเลย'
คำตำหนิเสียดแทงและคำปลอบโยนเสแสร้งประสานกันอยู่ข้างหู ความเจ็บแปลบที่แก้มชัดเจนอย่างยิ่ง
ซือชิงหนิงสมองอื้ออึงไปหมด รู้สึกตัวขึ้นมาอย่างฉับพลัน---นางไม่ตาย
นางเกิดใหม่กลับมาถึงวันที่สามของวันสิ้นโลก