เช้าวันถัดมา ในท้องพระโรงยามประชุมเช้า หลี่ซื่อหมินประทับบนบัลลังก์มังกร เหล่าขุนนางถวายคำนับเสร็จสิ้นแล้ว
ฉางซุนอู๋จี้ก้าวออกจากแถวเป็นคนแรก
「ฝ่าบาท กระหม่อมมีฎีกากราบทูล」เสียงของฉางซุนอู๋จี้ดังก้องทั่วท้องพระโรง 「กระหม่อมขอให้ห้ามถ่ายทอดวิทยาการออกนอกแคว้น งานช่าง เกษตรกรรม อาวุธยุทโธปกรณ์ และการแพทย์ของต้าถัง ห้ามถ่ายทอดให้ต่างแคว้นโดยพลการ ผู้ฝ่าฝืนให้ลงโทษสถานหนัก」
ฝางเสวียนหลิงก้าวออกมาติด ๆ 「กระหม่อมเห็นชอบด้วย ขอให้มีพระบัญชาชัดเจน ห้ามรับคนจากต่างแคว้นเป็นศิษย์โดยพลการ ห้ามขายตำรางานช่างให้ต่างแคว้น โดยเฉพาะวิธีสร้างอาวุธ เกราะ และหน้าไม้ ถือเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง」
ตู้หรูฮุ่ยก็ก้าวออกมาเช่นกัน 「กระหม่อมเห็นชอบด้วย ญี่ปุ่น โคกูรยอ แพ็กเจ และชิลลา หลายปีมานี้ส่งทูตมาถังไม่ขาดสาย พวกเขาอ้างว่ามาศึกษาหาความรู้ ทว่าแท้จริงแล้วกลับขนวิทยาการของเรากลับไปทีละอย่าง กระหม่อมตรวจสอบบันทึกของสำนักรับรองราชทูตแล้ว ทุกครั้งที่คณะทูตญี่ปุ่นมา ล้วนพาช่างฝีมือ จิตรกร และหมอมาด้วยจำนวนมาก จุดประสงค์ก็เพื่อคัดลอกวิทยาการของเรา หากวันหน้าต้องทำสงครามกับพวกเขา แล้วเราไร้ความได้เปรียบด้านวิทยาการ ก็ต้องใช้ชีวิตคนเข้าแลก」
ท้องพระโรงเงียบงันไปชั่วขณะ ก่อนจะมีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น
ขุนนางฝ่ายบุ๋นคนหนึ่งก้าวออกมา 「ใต้เท้าทั้งสามกังวลเกินไปหรือไม่? ต้าถังของเราเป็นแคว้นใหญ่แห่งสวรรค์ ไยต้องใส่ใจเรื่องเช่นนี้? ต่อให้ต่างแคว้นเรียนรู้ไป ก็ใช่ว่าจะนำไปใช้ได้ดี อีกทั้งการถ่ายทอดวิทยาการออกไปยังช่วยเลื่องลือพระเกียรติของต้าถังด้วย」
ขุนนางอีกคนกล่าวคล้อยตาม 「นั่นสิ หากห้ามถ่ายทอดออกไป มิใช่ดูเหมือนต้าถังของเราคับแคบหรอกหรือ?」
เฉิงเหย่าจินทนฟังต่อไปไม่ไหว จึงก้าวออกมาตวาดลั่น 「คับแคบหรือ? เจ้านั่นแหละคับแคบ! พวกนั้นเรียนวิทยาการของเราไป กลับไปสร้างดาบสร้างเกราะ แล้วหันมาตีเรา ถึงตอนนั้นลูกหลานของเราจะเอาอะไรไปต้าน? เอาปากดี ๆ ของเจ้ามาขวางหรือ?」
ท้องพระโรงพลันอื้ออึง เหล่าขุนศึกทยอยออกมายืนสนับสนุนฉางซุนอู๋จี้ ส่วนขุนนางฝ่ายบุ๋นบางคนก็เริ่มลังเล