ฉินหวยจิ่นกลับถึงจวนกั๋วกงอี้ ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
เขาเพิ่งก้าวเข้าเรือนชั้นหน้า ก็เห็นฉินฉงนั่งรออยู่ในโถง มือประคองถ้วยชาไว้ ฉินหวยจิ่นก้าวข้ามธรณีประตู ฉินฉงวางถ้วยชาลงแล้วมองเขา “ได้ยินว่าเจ้าซื้อกิจการโรงสุราแห่งหนึ่งที่ตลาดตะวันออกหรือ? ทำกับเจ้าหนุ่มสองคนจากตระกูลเฉิงกับตระกูลอวี้ฉือหรือ?”
ฉินหวยจิ่นนั่งลง รินชาร้อนให้ตนเองถ้วยหนึ่ง “ท่านพ่อข่าวไวจริง ๆ”
“ข่าวไวหรือ? เรื่องนี้เล่าลือกันไปทั่วเมืองฉางอันแล้ว” ฉินฉงยกถ้วยชาขึ้นจิบ
ฉินหวยจิ่นมิได้ปฏิเสธ “พวกเขาอยากทำเรื่องเป็นชิ้นเป็นอันกับข้า แต่ไม่มีเงิน”
ฉินฉงมองเขา “เจ้าเป็นผู้ค้ำประกันให้พวกเขาหรือ?”
“ขอรับ โรงสุราข้าเป็นผู้ซื้อมา เงินก็เป็นข้าที่ออก” ฉินหวยจิ่นกล่าว “ท่านพ่อ ข้ารับประกันได้ว่าโรงสุราแห่งนี้จะทำกำไร”
“ได้” ฉินฉงวางถ้วยชาลง มิได้ซักถามต่อ “เจ้ารู้จักประมาณตนก็พอ แต่เจ้าหนุ่มสองคนนั้นกลับไปคงถูกเฆี่ยนแน่”
ในเวลาเดียวกัน โถงหน้าจวนตระกูลเฉิงสว่างไสวด้วยแสงโคม
เฉิงเหย่าจินยืนอยู่กลางโถง มือกำกรอบภาพว่างเปล่า สีหน้าดำคล้ำราวก้นหม้อ เฉิงฉู่เลี่ยงคุกเข่าอยู่บนพื้น เสื้อผ้ายังมิทันถอด ไม้พลองก็ฟาดลงมาแล้ว ไม้แรกกระแทกก้น เขาถลาตัวไปข้างหน้า พลางร้องโหยหวน “ท่านพ่อ! ข้าผิดไปแล้ว!”
“ผิดหรือ? ยังรู้ด้วยหรือว่าตนเองผิด?” ไม้พลองที่สองของเฉิงเหย่าจินฟาดลงมาอีก “ขโมยภาพวาดของข้าไปจำนำ! ได้เงินมาแปดสิบพวง! เจ้าคิดว่าภาพวาดของข้ามีค่าแค่แปดสิบพวงหรือ?”
“ท่านพ่อ! ข้าหาเงินได้แล้วจะไถ่คืน—โอ๊ย!”
ไม้พลองของเฉิงเหย่าจินฟาดหนักขึ้นทุกที เฉิงฉู่เลี่ยงกลิ้งไปมาบนพื้น ปากพร่ำร้องขอขมาจนเสียงแหบแห้ง
ฮูหยินเฉิงรีบออกมาจากเรือนด้านใน คว้ามือเฉิงเหย่าจินไว้ “ท่านตีพอหรือยัง! ลูกเป็นถึงเพียงนี้แล้ว ท่านยังจะตีอีก!”
เฉิงเหย่าจินสะบัดมือของนางออก “สตรีอย่างเจ้าจะไปรู้อะไร! เจ้าเด็กนี่ขโมยของ! หากเรื่องแพร่ออกไป ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด!”
“เช่นนั้นท่านก็ควรถามให้ชัดก่อนว่าเขาเอาเงินไปทำอะไร!” ฮูหยินเฉิงยืนขวางหน้าเฉิงฉู่เลี่ยง “เลี่ยงเอ๋อร์ บอกบิดาเจ้าสิว่าเอาเงินไปทำอะไร”