เช้าวันหนึ่ง ฉินหวยจิ่นกำลังสอนท่าก้าวพื้นฐานของเก้าก้าวเหยียบความว่างเปล่าให้หลี่ลี่จื้ออยู่ในลานหลัง ท่านหลิวก็มาอีกแล้ว
“คุณชาย คุณหนูใหญ่ตระกูลฉางซุน คุณหนูรองตระกูลฝาง และคุณหนูสามตระกูลตู้มาเจ้าค่ะ”
ฉินหวยจิ่นชะงักฝีเท้า หลี่ลี่จื้อกำลังยืนทรงตัวอยู่บนก้อนหิน พอได้ยินก็หยุดตาม
“พวกนางมาอีกแล้วหรือ?” ฉินหวยจิ่นพึมพำ
หลี่ลี่จื้อกระโดดลงจากก้อนหิน ปัดฝุ่นบนกระโปรง น้ำเสียงเรียบเฉย “อะไร ไม่ต้อนรับหรือ? อย่าเสแสร้งเลย ในใจคงเบิกบานจนแทบผลิบานแล้วกระมัง สตรีงามมาหาถึงที่อีกแล้ว”
“จะเป็นไปได้อย่างไร ข้าจะชอบพวกนางได้อย่างไรเล่า? เมื่อมีโฉมงามเช่นเจ้าอยู่ตรงหน้า สตรีงามคนอื่นก็เป็นเพียงเมฆหมอกสำหรับข้า” ฉินหวยจิ่นรีบเอ่ยเอาใจ
“นับว่าเจ้าพูดจาซื่อตรง ไม่เลว ไม่เลว จงรักษาไว้ให้ดี” หลี่ลี่จื้อกล่าวพลางยิ้ม
ฉินหวยจิ่นลอบเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผากอย่างหวุดหวิด ในที่สุดก็กล่อมคุณหนูผู้นี้ให้สงบลงได้ จากนั้นจึงให้ท่านหลิวพาพวกนางเข้ามา ไม่นานนักก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากหน้าประตูลาน ฉางซุนหว่านเดินนำอยู่ด้านหน้า สวมกระโปรงเสื้อสีเหลืองห่าน มือหิ้วกล่องอาหาร ฝางเยว่เอ๋อตามอยู่ด้านหลัง สวมเสื้อสีขาวนวลกับกระโปรงสีเขียวอ่อน ในอ้อมแขนกอดม้วนภาพวาด ส่วนตู้รั่วหลานเดินรั้งท้าย สวมชุดสีดอกบัว มือประคองกระถางกล้วยไม้
ทั้งสามเดินเข้ามาในลาน พอเห็นหลี่ลี่จื้อยืนอยู่ข้างฉินหวยจิ่น ต่างก็ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย
ฉางซุนหว่านได้สติเป็นคนแรก นางยิ้มพลางก้าวเข้าไปหา “ลี่จื้อก็อยู่ด้วยหรือ”
“ข้าอยู่ที่นี่ทุกวัน” หลี่ลี่จื้อยิ้มน้อย ๆ น้ำเสียงไม่เร่งไม่ร้อน “พวกเจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุใดหรือ?”
ฝางเยว่เอ๋อวางม้วนภาพลงบนโต๊ะหิน “คราวก่อนข้าได้กินขนมดอกกุ้ยฮวาของสวนเร้นกาย กลับไปแล้วก็คิดถึงอยู่นาน วันนี้จึงตั้งใจนำขนมที่พ่อครัวในจวนทำมาแลกกับขนมดอกกุ้ยฮวาของคุณชายฉิน”
ตู้รั่วหลานวางกล้วยไม้ไว้บนราวศาลา “นี่คือกล้วยไม้ซู่ซินที่เพิ่งออกดอกจากเรือนดอกไม้ของจวนข้า มอบให้สวนเร้นกายเพิ่มทิวทัศน์สักอย่าง”