ฟ้าเพิ่งสาง ฉินหวยจิ่นก็ผลักประตูห้องเดินออกมา
ลั่วชิงหานกับเวินชิงชิงยืนอยู่ในลานเรือนแล้ว คนหนึ่งสวมชุดรัดกุมสีขาวล้วน อีกคนสวมชุดสั้นสีเขียวเข้ม ยืนอยู่คนละฝั่งประหนึ่งต้นไม้สองต้นที่หยั่งรากมั่นคง
“เมื่อวานพวกเจ้าฝึกพื้นฐานกันไปแล้ว ตั้งแต่วันนี้จะเริ่มสอนกระบวนท่าที่แท้จริง” ฉินหวยจิ่นเดินไปกลางลาน
“ลั่วชิงหาน เจ้ามุ่งฝึกเคล็ดวิชาเสวียนอินเป็นหลัก แก่นแท้ของวิชานี้อยู่ที่คุณสมบัติพลังภายในของเจ้า คนอื่นใช้พลังภายในโจมตีศัตรู ก็ทำได้เพียงสร้างบาดแผลภายในธรรมดา แต่เมื่อเจ้าทำให้ศัตรูบาดเจ็บ ไอเย็นจะซึมเข้าไป แช่แข็งเส้นลมปราณของเขา ก่อให้เกิดบาดแผลภายในที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม”
เขายื่นฝ่ามือออกมา หงายขึ้น ละอองน้ำค้างแข็งสายหนึ่งก่อตัวขึ้นจากปลายนิ้ว ก่อนลอยขึ้นช้า ๆ ท่ามกลางแสงตะวัน “นี่เรียกว่า ‘ฝ่ามือผนึกน้ำแข็ง’ มีทั้งหมดเก้ากระบวนท่า กระบวนท่าแรก ‘น้ำค้างแข็งเริ่มก่อ’ ไม่มุ่งทำร้ายศัตรู เพียงส่งไอเย็นออกไปเท่านั้น จงดูให้ดี”
เขาก้าวไปข้างหน้า ยื่นมือขวาออกไปช้า ๆ แม้ท่วงท่าจะไม่รวดเร็ว แต่เมื่อฝ่ามือเคลื่อนไปข้างหน้า ไอเย็นสายหนึ่งก็แผ่กระจายออกจากใจกลางฝ่ามือ อิฐเขียวตรงมุมกำแพงลานพลันมีน้ำค้างแข็งบาง ๆ เกาะพราว
ลั่วชิงหานยืนอยู่ข้าง ๆ จ้องฝ่ามือของเขาไม่กะพริบ นางดูซ้ำอีกครั้ง ก่อนหลับตาทบทวนภาพในใจ ครู่หนึ่งจึงลืมตาขึ้น ทำตามท่าทางของฉินหวยจิ่น ยื่นมือขวาออกไปช้า ๆ ไอเย็นบางเบาสายหนึ่งพวยพุ่งออกจากฝ่ามือของนาง แม้จะบางกว่าของฉินหวยจิ่นมาก แต่อิฐเขียวตรงหน้าก็ยังจับตัวเป็นน้ำค้างแข็งบาง ๆ ขอบเขตขยายกว้างขึ้นเกือบเท่าตัวเมื่อเทียบกับเมื่อวาน
“ทำได้ดี” ฉินหวยจิ่นพยักหน้า “วันนี้ฝึกให้ครบ 100 ครั้ง เมื่อใดที่เจ้าผลักฝ่ามือออกไปแล้วแช่แข็งสิ่งของที่อยู่ห่างออกไปสามก้าวได้ ค่อยกลับมาหาข้าเพื่อเรียนกระบวนท่าที่สอง”
เขาหันไปมองเวินชิงชิง “เวินชิงชิง กระบวนท่าแรกของคัมภีร์กระบี่คมเขียวคือ ‘ซ่อนคม’ ไม่เผยปราณกระบี่ แต่จุดที่กระบี่แต่ละเล่มตกลงไปต้องแม่นยำ เมื่อวานเจ้ากระบี่แทงข้าถึง 27 ครั้ง แต่ไม่มีสักครั้งที่แตะกิ่งไม้ของข้า เพราะเจ้ายังไม่รู้ว่า ‘ซ่อน’ หมายถึงอะไร”