“แกพูดเหลวไหล!”
“ฉัน... ฉันจะเป็นไปได้ยังไง... แล้วแม่แกจะ...”
เฉินหย่งด่ากลับไปโดยไม่ทันคิด แต่พอคำพูดมาถึงปากกลับพูดต่อไม่ออก ในหัวเหลือเพียงความสับสนลนลาน
อนาคตแสนสวยงามที่เคยวาดฝันไว้ ชีวิตที่เปี่ยมสุข ครอบครัวพร้อมหน้า
ใครจะคิดว่าทั้งหมดกลับเป็นเพียงภาพลวงตา!
สิ่งที่รอเขาอยู่ในอนาคตมีเพียงครอบครัวแตกสลาย คนในบ้านตายจาก ภรรยากับลูกต้องพลัดพราก
พอพ้นคุกออกมาก็ยังเหินห่างกับลูกชายราวกับคนแปลกหน้า...
เรื่องนี้ช่างเหนือความคาดหมายเหลือเกิน
และโหดร้ายเหลือเกิน
ต่างจากเฉินหย่งที่สับสนและไม่อยากเชื่อ เฉินอวี่อันยอมรับเรื่องนี้ได้ตั้งนานแล้ว เพราะในใจยังมีความหวังริบหรี่ว่าจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้ เขารู้ว่าอดีตกับปัจจุบันไม่ได้ถูกกำหนดตายตัว!
เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินอวี่อันก็รวบรวมสติเต็มที่ ก่อนเอ่ยปรามพ่อที่กำลังเหม่อลอยอย่างเด็ดขาด
“พอแล้ว พ่อไม่ต้องมัวแต่คิดวนไปวนมา ตอนนี้ความจริงก็เป็นแบบนี้ เรื่องนั้นเกิดขึ้นไปแล้ว!”
“แต่... ผมยังมีข่าวดีจะบอกพ่อ”
“หลังจากที่เราโทรคุยกันเมื่อวาน เพราะพ่อรีบไปโรงพยาบาลทันเวลาและช่วยแม่ไว้ได้ ทำให้แม่ไม่ต้องคลอดก่อนกำหนดจนตกเลือดมากและไม่ได้รับการรักษาทันเวลา จนเกิดผลข้างเคียงตามมา อนาคต หรือก็คือปี 2026 ของผม จึงเกิดผลกระทบต่อเนื่องหลายอย่าง”
“อย่างแรกเลย อายุขัยของแม่ยืนยาวขึ้นอีกครึ่งปี วันที่แม่เสียชีวิตก็เลื่อนออกไป!”
“ส่วนพ่อหลังออกจากคุกก็ไม่ได้กลายเป็นคนเสเพล... ไม่ได้ลำบากแร้นแค้นขนาดนั้น ทุกอย่างเปลี่ยนไปบ้างแล้วเหมือนกัน”
“เพราะงั้นผมเดาว่า ขอแค่พ่อทำตามแผนของผมและพยายามเปลี่ยนแปลงต่อไป ตั้งใจทำเพื่อครอบครัว แม่ก็ไม่มีทางตายเร็วขนาดนั้น แม่ยังมีโอกาสรอด!!”