เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
ฟ้าเพิ่งสาง หลินหยวนก็ตื่นขึ้นมาตรงเวลา
หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เขาก็ทักทายพ่อตาแม่ยาย แล้วออกจากบ้านไปทำงานทันที
รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าคันเก่าของเขาจอดอยู่ใต้ตึก
รถคันนี้อยู่กับเขามาหลายปีแล้ว ใช้เดินทางในชีวิตประจำวันได้พอดี
หลินหยวนขึ้นคร่อมรถ บิดคันเร่ง แล้วขี่มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลหนึ่ง
ยามเช้าบนถนนมีรถไม่มาก ลมพัดผ่านแล้วรู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ
ไม่ถึงยี่สิบนาที เขาก็มาถึงโรงพยาบาลหนึ่ง
หลังจอดรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าเรียบร้อย หลินหยวนก็แวะซื้อเจียปิงหนึ่งชุดจากแผงอาหารเช้าหน้าโรงพยาบาล
จากนั้นจึงเดินเข้าไปยังห้องทำงานของแผนกแพทย์แผนจีน
ตอนนี้เพิ่งเจ็ดโมงสี่สิบ ยังเหลืออีกยี่สิบนาทีก่อนเริ่มงานตอนแปดโมง
ในแผนกมีเพื่อนร่วมงานมาแล้วเพียงไม่กี่คน
หลินหยวนเดินตรงไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเองซึ่งอยู่ริมหน้าต่าง
เขาวางเจียปิงลงบนโต๊ะ แกะถุงบรรจุ แล้วค่อย ๆ กินอย่างไม่รีบร้อน
จิตใจของเขาสงบนิ่งเป็นพิเศษ
ทำงานอย่างเงียบ ๆ ค่อย ๆ สั่งสมความสามารถ
นี่คือแผนการที่มั่นคงที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้
ขณะที่เขาก้มหน้ากัดเจียปิง
ชายหนุ่มคนหนึ่งที่โต๊ะข้าง ๆ ก็แอบหันมามอง
ชายคนนี้ชื่อจางเหลย เป็นแพทย์ที่พักไข้ทั่วไปของแผนก
เมื่อวานเขาได้หยุดเวรพอดี จึงไม่ได้มาโรงพยาบาลทั้งวัน