ตลาดกลางคืนครึกครื้นไปด้วยเสียงผู้คน บรรยากาศคึกคักมีชีวิตชีวา
ร้านแผงลอยริมทางส่งเสียงเรียกลูกค้าไม่ขาดสาย ผู้คนที่ออกมาเดินเล่นมีอยู่ทั่วทุกแห่ง
หลินหยวนเดินเล่นเป็นเพื่อนหลินวั่นโหรวอย่างสบาย ๆ
ทั้งคู่ซื้อของกินเล่นมาหลายอย่าง บรรยากาศผ่อนคลายและหวานชื่น
หลังจากเดินเล่นอยู่ครู่หนึ่ง
ฝีเท้าของหลินวั่นโหรวก็ค่อย ๆ ช้าลง
รอยยิ้มบนใบหน้าจางลงเล็กน้อย คล้ายมีเรื่องไม่สบายใจ
เธอเงียบคิดอยู่สองสามวินาที ก่อนหันไปมองหลินหยวน
แววตาจริงจัง
“หลินหยวน ฉันมีเรื่องอยากคุยกับคุณ”
“เราไปเดินทางนั้นกันเถอะ ที่นี่เสียงดังเกินไป”
พูดจบ เธอก็ยกมือชี้ไปยังทางเดินร่มไม้ที่เงียบสงบข้าง ๆ
ทางเดินนั้นอยู่ห่างจากความอึกทึกของตลาดกลางคืน เงียบสงบและผู้คนไม่พลุกพล่าน เหมาะแก่การพูดคุยเป็นที่สุด
หลินหยวนไม่ได้คิดอะไรมาก พยักหน้าเบา ๆ
“ได้”
ทั้งสองเดินเคียงข้างกันออกจากตลาดกลางคืนอันคึกคัก มุ่งเข้าสู่ทางเดินอันเงียบสงบ
สายลมยามค่ำพัดผ่านใบไม้ เกิดเสียงซ่า ๆ
บนทางเดินแทบไม่มีผู้คน จึงเงียบเป็นพิเศษ
หลังเดินไปได้ระยะหนึ่ง หลินวั่นโหรวก็เอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงเนิบช้า