เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววอบอุ่นก็วาบผ่านดวงตาของหลินหยวน
เขามองออกว่าเจาเหวินป๋อเป็นคนใจกว้างและมีน้ำใจ พูดแล้วทำได้จริง
การมีรองหัวหน้าแผนกอย่างเขาคอยสนับสนุน สำหรับหลินหยวนในตอนนี้นับเป็นแรงหนุนสำคัญอย่างแท้จริง
เขายิ้มพลางประสานมือ น้ำเสียงผ่อนคลายเป็นกันเอง
“ฮะๆ งั้นผมขอขอบคุณพี่เจาไว้ก่อนนะครับ”
เมื่อเห็นหลินหยวนไม่เสแสร้งหรือทำท่าทีจงใจ วางตัวสง่าผ่าเผยเป็นธรรมชาติ
เจาเหวินป๋อก็ยิ่งหัวเราะอย่างเบิกบาน
“จะเกรงใจกันทำไม! ตั้งใจทำงานให้ดี ฝีมือของคุณ ผมเห็นอยู่กับตา”
“ต่อไปในแผนกของเรา รับรองว่ามีที่ยืนให้คุณแน่นอน!”
พูดจบ เจาเหวินป๋อก็ตบไหล่เขาเบาๆ ก่อนหันกลับไปจัดการงานของตัวเอง
หลินหยวนกลับไปนั่งที่โต๊ะ สีหน้าเรียบสงบ ก้มหน้าจัดเรียงประวัติผู้ป่วยในมือต่อ
บนใบหน้าไม่มีแววภาคภูมิใจหรือโอ้อวดแม้แต่น้อย
แต่ในใจกลับกระจ่างชัด
สิ่งที่เขาขาดในตอนนี้ก็คือเส้นสาย การยอมรับ และทุนที่จะยืนหยัดได้
เพียงเวลาสั้นๆ สองวัน
ด้วยการวินิจฉัยแยกโรคอย่างแม่นยำสองครั้ง เขาก็เอาชนะใจรุ่นพี่ในแผนกได้
การได้รับแรงสนับสนุนอย่างเต็มที่จากเจาเหวินป๋อ นับเป็นก้าวเล็กๆ สู่ความก้าวหน้าในหน้าที่การงานของเขา
แผนพลิกสถานการณ์ภายในหนึ่งเดือนของเขา ขยับเข้าใกล้ความสำเร็จไปอีกก้าว
และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
จากนี้ไป เขาต้องสั่งสมฝีมือต่อไป พร้อมหาโอกาสทำเงินให้ได้โดยเร็ว
เพื่อสลัดป้ายคนธรรมดาไร้ความสามารถที่ติดตัวเขาให้หลุดไปอย่างสิ้นเชิง
บ่ายสองโมงครึ่ง
งานในสำนักงานแผนกแพทย์แผนจีนดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ
หลินหยวนนั่งอยู่ที่โต๊ะ ตั้งใจจัดเรียงประวัติผู้ป่วยที่มาตรวจในช่วงเช้า
เสียงฝีเท้าหนักแน่นค่อยๆ ดังใกล้เข้ามา
หลี่ฉงเต๋อ หัวหน้าแพทย์ประจำแผนก เดินตรงมาหยุดที่โต๊ะของเขา
“เสี่ยวหลิน งานยุ่งไหม”
หลินหยวนเงยหน้าขึ้นทันที วางปากกาแล้วลุกขึ้นตอบ “ท่านหัวหน้าหลี่ ผมไม่ยุ่งครับ”