สิบโมงเช้า
ความวุ่นวายในห้องทำงานยังคงดำเนินต่อไป
เสียงฝีเท้าเร่งรีบของพยาบาลดังขึ้นอย่างกะทันหัน
“หัวหน้าหลี่ ผู้ป่วยเตียงหมายเลขสามอาการไม่ดีแล้วค่ะ!”
พยาบาลมีสีหน้าร้อนรน รีบเดินเข้ามารายงาน
“คุณลุงมีอาการแน่นหน้าอก หายใจไม่อิ่ม และเหงื่อออกตอนกลางคืนไม่หยุดตั้งแต่เช้านี้ พอหลับตาก็ใจสั่น นอนไม่หลับเลยค่ะ”
“เมื่อครู่หมอหลี่เข้ามาปรับยาให้รอบหนึ่งแล้ว แต่กินยาไปก็ไม่ดีขึ้นเลย กลับยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิมค่ะ”
ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ บรรยากาศในห้องทำงานก็พลันตึงเครียดขึ้น
ผู้ป่วยเตียงหมายเลขสามเป็นชายชราอายุกว่าเจ็ดสิบปี
เขามีโรคประจำตัวหลายอย่าง ทั้งความดันโลหิตสูง โรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง และร่างกายอ่อนแอ
สุขภาพพื้นฐานย่ำแย่มาก แค่เกิดปัญหาเล็กน้อยก็อาจก่อให้เกิดความเสี่ยงต่อเนื่องตามมาได้
ที่ยุ่งยากที่สุดคือญาติของผู้ป่วยเฝ้าอยู่ในห้องพักฟื้น
การรักษาสองครั้งไม่เห็นผล ทำให้อารมณ์ของญาติยิ่งเดือดดาล สีหน้าบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด
“ไป ไปดูกัน”
หลี่ฉงเต๋อหน้าขรึมลง ลุกขึ้นทันที
รองหัวหน้าแพทย์เจาเหวินป๋อ แพทย์ผู้รับผิดชอบหลี่เสี่ยวฮุย รวมถึงแพทย์ฝึกหัดและแพทย์ที่พักไข้หลายคน ต่างพากันตามไป
ทุกคนมาถึงห้องผู้ป่วยหมายเลขสามอย่างรวดเร็ว
บรรยากาศในห้องพักฟื้นอึมครึมกดดัน
ชายชราพิงหัวเตียง ใบหน้าซีดเผือด หายใจหอบถี่ หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น
เขาดูอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง ทั้งยังทรมานอย่างเห็นได้ชัด
ญาติยืนอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าไม่พอใจ เห็นได้ชัดว่าความขุ่นเคืองสะสมมามากแล้ว
หลี่เสี่ยวฮุยเดินเข้าไปก่อน ซักถามอาการอย่างละเอียดอีกครั้ง
เขาซักถามซ้ำ ๆ ถึงความรู้สึกของผู้ป่วย ปฏิกิริยาของร่างกาย และอาการที่เปลี่ยนไปหลังรับประทานยา