หลินหยวนนั่งฟังคำแนะนำของผู้เฒ่าทั้งสองอย่างเงียบ ๆ ในใจพลันกระจ่างแจ้ง
เขารู้ดีว่าคำพูดของพ่อตาแม่ยายล้วนตรงไปตรงมาตามความเป็นจริง และทุกคำก็พูดด้วยความจริงใจเพราะหวังดีกับเขา
เจ้าของร่างเดิมอาศัยอยู่บ้านสกุลหลินมานานยี่สิบปี
หลินเจี้ยนกั๋วกับสวี่เยว่เอ๋อปฏิบัติต่อเขาไม่ต่างจากลูกแท้ ๆ
แม้ก่อนหน้านี้เขาจะไม่เอาไหน เอาแต่ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อย ผู้เฒ่าทั้งสองก็ไม่เคยตำหนิหรือตัดขาดจากเขาจริง ๆ
ความร้อนใจ ความเป็นห่วง และความผิดหวังที่เขาไม่เอาถ่าน ทั้งหมดล้วนเป็นความห่วงใยจากใจจริง
หลินหยวนพยักหน้าเบา ๆ น้ำเสียงจริงใจ
“พ่อ แม่ เหตุผลที่พวกท่านพูดมา ผมเข้าใจหมดแล้ว”
“แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าผมคิดหย่าขึ้นมาเพราะอารมณ์ชั่ววูบจริง ๆ”
เขาพูดถึงปัญหาสำคัญที่สุด
“เป็นพี่วั่นโหรวต่างหากที่ยืนกรานจะหย่ากับผม”
ตั้งแต่ต้นจนจบ ผู้ที่กุมอำนาจตัดสินใจว่าจะยุติชีวิตคู่ครั้งนี้หรือไม่ ไม่ใช่เขา
หลินวั่นโหรวเป็นฝ่ายเสนอเรื่องหย่าก่อน ทั้งยังมีท่าทีเด็ดขาด
แต่หลังฟังคำพูดของเขาจบ สวี่เยว่เอ๋อกลับส่ายหน้าทันที น้ำเสียงหนักแน่น
“เสี่ยวหยวน เรื่องนี้แกเข้าใจผิดแล้ว”
“แม่ผ่านชีวิตมาครึ่งค่อนชีวิต ดูคนแม่นกว่าแก”
“ถ้าวั่นโหรวอยากหย่ากับแกจริง ๆ คงอยากเป็นอิสระให้เร็วที่สุด”