ไม่นานนัก อาจารย์หยวนก็จากไป กู้หรูหลี่จึงลุกขึ้นหยิบตะกร้าใส่หนังสือที่พี่รองทำเสร็จแล้ว
“พี่โหย่วเต้า นี่คือตะกร้าใส่หนังสือที่ท่านสั่งไว้ ลองดูว่ามีตรงไหนต้องแก้หรือไม่”
จางโหย่วเต้ายังไม่ทันตอบ หูเทียนโย่วก็เข้ามาใกล้ “ว้าว ตะกร้าใส่หนังสือทำเสร็จแล้วหรือ? กู้หรูหลี่ ข้าว่าตะกร้าใบนี้ดูดีกว่าใบที่เจ้าแบกเสียอีก”
มุมปากกู้หรูหลี่กระตุก “แบบของตะกร้าใส่หนังสือเป็นข้าวาดเอง พี่เทียนโย่ว ขอบคุณที่ชม”
“ชิ กู้หรูหลี่ ข้าเพิ่งรู้ว่าเจ้านี่หน้าหนาเสียยิ่งกว่ากำแพงเมือง” หูเทียนโย่วทำท่ารังเกียจ พลางขูดแก้มตนเอง
กู้หรูหลี่ไม่ใส่ใจคำเสียดสีของหูเทียนโย่ว แม้ปากของอีกฝ่ายจะพูดจาไม่น่าฟัง แต่เนื้อแท้ไม่ได้เลวร้าย
ดีกว่าพวกจ้าวไหลมากนัก
เพื่อนร่วมสำนักหลายคนพากันเข้ามามุง ทุกคนเห็นว่าตะกร้าใส่หนังสือทั้งเบาและประณีต กู้หรูหลี่สังเกตเห็นแววชื่นชอบในดวงตาของบัณฑิตหลายคน
ดูท่าคงขายตะกร้าใส่หนังสือเพิ่มได้อีกหลายใบ
“ข้าชอบตะกร้าใส่หนังสือนี้มาก” จางโหย่วเต้ากล่าวอย่างไว้ตัว
กู้หรูหลี่ยิ้มบาง ๆ ตอบว่า “ท่านชอบก็ดีแล้ว”
“กู้หรูหลี่ ตะกร้าของข้าจะเสร็จเมื่อใด? ของโหย่วเต้าเสร็จแล้ว ถัดไปก็ถึงของข้าใช่หรือไม่?” หูเทียนโย่วถามอย่างร้อนใจ
หูเทียนโย่วมองตะกร้าในมือจางโหย่วเต้าด้วยความชื่นชอบ ทั้งยังเร่งถามอย่างกระวนกระวาย
“ถัดไปก็ถึงของเจ้าแล้ว พี่รองของข้าชำนาญขึ้นมาก คาดว่าหลังวันหยุดพักเรียนก็คงทำให้เจ้าได้”
พรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดพักเรียนแล้ว หูเทียนโย่วกลอกตา “เช่นนั้นมะรืนนี้ก็เสร็จแล้วสิ?”