“น้องเล็ก พี่สามไม่มีเงินแล้วจริง ๆ ไม่ซื้อได้หรือไม่?”
“รับปากเด็กไว้แล้วก็ต้องทำให้ได้ อีกอย่างพี่รองก็คืนเงินให้พี่สามแล้วมิใช่หรือ?”
หลังกลับจากหมู่บ้านตระกูลเฉิน นอกจากคืนเงินให้ญาติร่วมตระกูลและท่านหมอหวังแล้ว กู้เอ้อร์หลางยังคืนเงินให้บ้านใหญ่กับบ้านสามด้วย
ด้วยเหตุนี้กู้เอ้อร์หลางจึงเร่งสานตะกร้าใส่หนังสือ เขาต้องสานตะกร้าที่รับปากไว้ก่อนหน้านี้ให้เสร็จเสียก่อน แล้วจึงจะสานใบใหม่ไปขายที่อำเภอเฉวียนสือเพื่อหารายได้
ท้ายที่สุดกู้ซานหลางก็ซื้อถังหูลู่ให้ยวี่ฮุ่ยหนึ่งไม้
เขาอยากซื้อให้น้องเล็กกับบุตรชายอีกไม้เช่นกัน ทว่ากู้ซานหลางตัดใจไม่ลง
เพราะเงินในบ้านเหลือไม่มากแล้ว แม้พี่รองจะคืนเงินให้เขา แต่พี่สะใภ้รองต้องทนทุกข์ถึงเพียงนั้น หลานสาวตัวน้อยก็อ่อนแอยิ่งนัก สุดท้ายสองสามีภรรยากู้ซานหลางจึงยังต้องฝืนใจมอบเหรียญทองแดงส่วนใหญ่ให้บ้านรอง
“ท่านอาสาม ท่านอาเล็กกิน”
เมื่อมองหลานสาวผู้ว่าง่าย กู้ซานหลางก็ยกมุมปาก ก่อนก้มลงกัดถังหูลู่หนึ่งลูก
กู้หรูหลี่ไม่อยากแย่งขนมของหลานสาว จึงมองพี่สามด้วยสายตาดูแคลน
สองพี่น้องจูงมือหลานสาวออกจากเมืองชิงซาน ต้นยามโหย่ว ทั้งสามอาหลานก็มาถึงปากหมู่บ้าน
“หรูหลี่กลับจากเรียนแล้วหรือ?”
“ขอรับ ท่านอาสาม ท่านอาสะใภ้หก พี่สาวอู๋”
คนที่ถูกเรียกดูมีอายุไม่น้อยแล้ว ทว่ากู้หรูหลี่มีลำดับอาวุโสสูงกว่า
“หูของยวี่ฮุ่ยเป็นอย่างไรบ้าง? เฮ้อ นางเฒ่าหลิวช่างไร้จิตสำนึกนัก ถึงกับลงมือกับหลานสาวถึงเพียงนี้”
“ต่อไปตระกูลเฉินก็ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลกู้ของเราแล้ว” กู้ซานหลางรับคำ
“ซานหลางพูดถูก ญาติเช่นนี้ไม่มีเสียยังดีกว่า”