เมื่อเห็นเช่นนั้น ทุกคนก็หันไปมองกู้หรูหลี่อีกครั้ง
“วันนี้เหล่าสหายร่วมชั้นเห็นตะกร้าใส่ตำราของข้าพกพาสะดวก ทั้งยังงดงาม จึงตั้งใจจ่ายเงินสี่เฉียนสั่งทำหนึ่งใบ”
“อะไรนะ?” กู้เอ้อร์หลางเบิกตากว้าง
ตะกร้าใส่ตำราที่เขาสานมีค่าถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
“ตะกร้าใส่ตำราใบนี้ขายได้ถึงสี่เฉียนหรือ?” กู้ซานหลางชี้ไปยังตะกร้าของน้องชายที่อยู่ไม่ไกล พลางเอ่ยอย่างประหลาดใจ
คนตระกูลกู้ต่างตกตะลึง ตะกร้าใส่ตำราใบเล็ก ๆ ใบหนึ่ง กลับขายได้ถึงสี่เฉียนเชียวหรือ?
กู้หรูหลี่พยักหน้ายืนยัน แล้วหยิบภาพวาดตะกร้าใส่ตำราที่วาดในสำนักศึกษาขึ้นมา “พี่รอง นอกจากใบที่สั่งไว้แล้ว ยังมีสหายร่วมชั้นอีกหลายคนสนใจสั่งทำ พี่รองสานตะกร้ารูปแบบนี้ได้หรือไม่?”
กู้เอ้อร์หลางรีบวางชามกับตะเกียบลง รับภาพวาดมา ภายใต้สายตาลุ้นระทึกของเฉินซื่อและคนอื่น ๆ เขายิ้มพลางพยักหน้า
“สานได้ เพียงแต่ต้องใช้ความพยายามอยู่บ้าง คาดว่าต้องใช้เวลาหลายวัน”
ตะกร้าของน้องเล็กใบนั้น เขาลอบสานอยู่หลายวัน ตะกร้าใบนี้ขายได้ราคาสูงถึงเพียงนี้ ย่อมต้องสานอย่างประณีตยิ่งกว่าเดิม
“เช่นนั้นช่วงนี้เจ้าก็สานตะกร้าใส่ตำราไปก่อน พอดีข้าต้องไปเยี่ยมพี่ใหญ่ คงไม่มีเวลาช่วยขายกระบุง” ตาเฒ่ากู้ตัดสินใจเด็ดขาดในคราวเดียว
อู๋ซื่อกับหยางซื่อมองคนเรือนรองด้วยความอิจฉา
แต่ก่อนเรือนรองก็สานกระบุงไปขาย ได้เงินเพียงพอซื้อผักกินตลอดทั้งปี คราวนี้กลับทำเงินจากตะกร้าใส่ตำราได้ไม่น้อย
ฟังจากคำพูดของหรูหลี่แล้ว ต่อไปยังมีคนอีกมากอยากซื้อ หากขายตะกร้าได้สักสามใบ ก็จะได้เงินเกินหนึ่งตำลึงแล้ว