ตุ๊กตาในอุ้งมือที่เย็นเฉียบของนาง ราวกับถ่านไฟที่ลุกโชนขึ้นในคืนเหน็บหนาว
นางจึงกดมันแนบอกตามสัญชาตญาณ
อบอุ่นยิ่งนัก!
เดือนมานี้ นางซึ้งรสชีวิตบ่าวไพร่จนสิ้นแล้ว
ยายเฒ่าต้มน้ำลำเอียง ตักน้ำให้สาวใช้ใหญ่ร้อนลวกไข่สุกได้ พอถึงนาง เหลือแค่ครึ่งถังน้ำอุ่น
ยายเฒ่าดูแลถ่านก็ประจบเก่ง ส่งถ่านถังเงินไปให้ชุยผิงเป็นกระจาด ๆ
ส่วนนาง แม้แต่เศษถ่านยังต้องเอางานเย็บปักไปแลก
ครั้นเป็นคุณหนู นางเคยคิดว่าบ่าวไพร่ส่วนใหญ่ซื่อตรง
บัดนี้จึงรู้ว่า บ่าวไพร่ก็ต่างกันดั่งเมฆาและธุลี
เจียงกั่วเอ๋อสูดจมูกแดงก่ำด้วยความหนาว ยัดตุ๊กตาเข้าในเสื้อชั้นใน รัดไว้ด้วยสายคาดเอว
ช่างเถิด เก็บไว้ให้ความอบอุ่นแก่ตัวก่อน!
ในห้องสรงน้ำของเรือนใน ไอน้ำลอยอ้อยอิ่งออกมาถึงนอกฉากกั้น
เผยเหยี่ยนเปลื้องเสื้อผ้าจนเหลือเพียงเสื้อชั้นในและกางเกงชั้นใน ก้าวลงอ่างน้ำ
ชุยผิงนำสาวใช้สองคนมาจัดวางผลมะคำดี ถั่วอาบน้ำ ผ้าฝ้ายทอเนื้อนุ่มสำหรับเช็ดตัวที่ผ่านการอบไฟ และเสื้อชั้นในสะอาด ตามลำดับจากซ้ายไปขวา
จะเอียงหรือเรียงรายไม่ได้แม้แต่น้อย
แล้วจุดกำยานนอแรดวางไว้ด้านในฉากกั้น
นางล้ำกฎเกณฑ์เสี่ยงในวันนี้ แต่งตัวเป็นพิเศษ
แต่เผยเหยี่ยนไม่เคยเหลียวมองนางเลย
ปลายนิ้วชุยผิงขดอยู่ในแขนเสื้อ รวบรวมความกล้าอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าไปใกล้
“ท่านอัครมหาเสนาบดี บ่าวขอประคองศีรษะให้ท่าน บรรเทาความอ่อนล้าเพคะ”
ทว่ามือเพิ่งแตะไหล่เผยเหยี่ยน เผยเหยี่ยนก็ยกมือจับข้อมือนางแล้วเหวี่ยงออกไป
เผยเหยี่ยนไม่ได้ยินสิ่งที่นางพูดเลยแม้แต่น้อย
เพราะวินาทีก่อน ความนุ่มนิ่มแปลกปลอม ปรากฏแนบอกเขาอย่างบังอาจ
แต่พอก้มมอง กลับว่างเปล่า
สัมผัสละเอียดลออนั้นจริงแท้ยิ่งนัก
ราวกับมีอิสตรีไร้ยางอายผู้หนึ่ง ซ่อนกายอยู่ คลี่ชายเสื้อ อกอวบบดทับลงบนร่างเขา
เผยเหยี่ยนมีสีหน้าเครียดขรึม กกหูขาวซีดกลับปรากฏรอยแดงเรื่อ ๆ เลือนราง
เขาดำรงพรหมจรรย์มายี่สิบเก้าปี ไม่เคยเกิดอารมณ์แก่สตรีใด
แต่บัดนี้ ร่างที่ดุจน้ำนิ่งนี้ กลับก่อปฏิกิริยาที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!
ผู้ใดวางแผนร้ายเขา?
ชุยผิงสัมผัสได้ว่าลมหายใจเขาเปลี่ยน ใจพลันเปรมปรีดิ์ เพิ่งจะเข้าใกล้ขึ้นอีกนิด ก็ได้ยินเขาเอ่ยเยือกเย็น
“ออกไป”
“อัคร... เสนาบดี?” ชุยผิงตกใจ รีบคุกเข่าลงกับพื้น
“ออกไปให้หมด!!!”
ชุยผิงไม่กล้าอยู่ต่อ รีบพาคนถอยออกไป
เมื่อประตูปิดลง เผยเหยี่ยนจึงสำรวจห้องสรงน้ำทั้งหมด
กระถางธูป ถังน้ำ ถั่วอาบน้ำ ผลมะคำดี เสื้อผ้า แม้แต่รอยแตกหน้าต่างก็ไม่เว้น
ไม่มีอาวุธลับ ไม่มีผงยา ยิ่งไม่มีคน
“สามสาวใช้เมื่อครู่ รับสารภาพหรือไม่?”
ภายใต้ไอน้ำที่ลอยฟุ้ง แผ่นหลังกว้างเปล่งประกายวาววับใต้แสงเทียนที่ริบหรี่
เซียวซาน หัวหน้าองครักษ์ลับคุกเข่าข้างเดียวนอกประตู
“ผู้น้อยไร้ความสามารถ สอบสวนมือสังหารมิได้!”
“รอบห้องสรงน้ำไร้ร่องรอยอาวุธลับ ขนม ผลไม้ ชา กระถางธูป ล้วนใช้เข็มเงินทดสอบแล้ว ไร้พิษ”
“สามสาวใช้ล้วนนำครอบครัวสาบานเด็ดขาดว่า ไม่เคยล่วงเกินอัครมหาเสนาบดี”
เผยเหยี่ยนระแวงหนักขึ้น ยกกระบวยตักน้ำราดร่างอีกครั้ง
สายน้ำไหลรินไปตามกรามดั่งสลักด้วยมีด เลื้อยลงสู่แผงอกกำยำ
ทว่าสัมผัสนั้นก็ยังคงเกาะกุมแนบแน่นกลางอกเขาอย่างไร้เหตุผล สะบัดหลุดอย่างไรก็ไม่พ้น
รุ่งเช้าฟ้าสาง เจียงกั่วเอ๋อก็ตื่นขึ้น
นางล้วงมือคลำในอ้อมอก พบตุ๊กตาเมื่อคืนยังอยู่ จึงคลี่ยิ้มบางที่มุมปาก
พับกระโปรงผ้าเนื้อหยาบที่ยังปะชุนไม่เสร็จเมื่อคืนดี แล้วคลำหยิบขนมปังเย็นครึ่งก้อนจากใต้หมอน กลืนกินตามด้วยน้ำเย็น
นอกประตูมีสาวใช้ปัดหิมะสองคน ปาก็กวาดหิมะไป เอ่ยซุบซิบไป
“เมื่อวานพี่ชุยผิงถูกท่านอัครมหาเสนาบดีขับไล่ออกมา”
“จริงหรือ? นางงามขนาดนั้น รูปร่างก็ดี ยังไม่สำเร็จอีก?”
“สำเร็จอะไรกัน ได้ยินว่าท่านอัครมหาเสนาบดีไม่ให้นางปรนนิบัติเลย ขับไล่ออกมา”
“ท่านอัครมหาเสนาบดีจะเป็นดังข่าวลือว่า... ไร้สมรรถภาพหรือไม่?”
“ชู่ว! อยากตายนักหรือ?”
เจียงกั่วเอ๋อเกือบสำลัก รีบตบอกเบา ๆ กลืนขนมปังลงคอ
เผยเหยี่ยนไร้สมรรถภาพ?
หากเขาไร้สมรรถภาพจริง ที่นางยอมเสี่ยงชีวิตแฝงตัวเข้าในจวนสกุลเผย ยังมีความหมายอันใด?
แต่ในเคหาสน์ลึก ข่าวสารมักคลาดเคลื่อน
เจียงกั่วเอ๋อปรับอารมณ์ได้เร็ว ไปช่วยในครัวเล็กทำอาหารเช้า
ฉวยโอกาสนี้ ยิ้มแย้มตีสนิทแม่ครัวเฒ่า สัญญาว่าจะปักผ้าให้ นางจึงสำเร็จได้เตาหนึ่ง
หยิบขิงหักที่ไม่ใช่ของนาย เศษน้ำตาลแดง และพุทราเหี่ยว ๆ มาต้มเป็นน้ำขิงหวานหม้อเล็ก
นางเทน้ำขิงหวานใส่กระดาษน้ำมัน แบ่งเป็นสามห่อ ห่อหนึ่งให้แม่ครัว อีกห่อให้เหลียนฮวาที่ยังไม่หายหวัด
“อมสักคำตอนร้อน ๆ อย่าให้ใครเห็น”
เหลียนฮวาตาแดงก่ำพยักหน้า จมูกร้อนผ่าว
“กั่วเอ๋อ ในหมู่พี่น้อง มีเพียงเจ้าที่นึกถึงข้า! หายเมื่อไหร่ข้าจะตอบแทนเจ้า!”
“ล้วนเป็นพี่น้องกัน ไม่ต้องเกรงใจ รีบกินเถิด จะได้หายเร็ว ๆ!”
หลังจากนั้น เจียงกั่วเอ๋อไปส่งผ้าเช็ดหน้าที่ซักและตากแห้งแล้วที่สวนสนและกระเรียน
ครึ่งทางพบแม่นมหลี่เข้า
แม่นมหลี่คลุมเสื้อหนังหนูสีเทา ไอสองครั้ง สาวใช้ข้างกายรีบลูบหลังให้นาง
เจียงกั่วเอ๋อรีบลดมือหลีกไปข้างทาง “แม่นมหลี่”
แม่นมหลี่กวาดตามองนาง “เจ้าคือสาวใช้เผ่าอูเจียงนั่นหรือ?”
“เจ้าค่ะ” เจียงกั่วเอ๋อล้วงห่อน้ำขิงจากแขนเสื้อ ยื่นสองมือให้
“พี่เหลียนฮวาป่วย ข้าช่วยต้มน้ำขิงให้ เมื่อครู่ได้ยินแม่นมไอน่าหนักใจ ถ้าไม่รังเกียจ ลองอมสักคำชุ่มคอ”
แม่นมหลี่ไอมาหลายวันแล้ว เจ็บคอพอดี ใช้สายตาสั่งให้นางเปิดออก คีบเพียงเม็ดเดียวใส่ปาก
รสขิงไม่ฉุน หวานไม่เลี่ยน ยังมีกลิ่นพุทรา
“ฝีมือไม่เลว เจ้าเป็นสาวใช้บำเรอ เคยปรนนิบัติท่านอัครมหาเสนาบดีแล้วหรือ?”
เจียงกั่วเอ๋อดีใจจนล้นพ้น
“เรียนแม่นม บ่าวเพิ่งเข้าจวนเดือนกว่า ยังมีกฎระเบียบอีกมากที่ยังเรียนไม่ดี”
“พี่ชุยผิงใจดี อนุญาตให้บ่าวเรียนอีกหลายวัน จึงค่อยไปปรนนิบัติท่านอัครมหาเสนาบดี”
แม่นมหลี่มองนางอย่างมีความหมาย
“เป็นคนรู้ความ”
ก้าวเท้าจะไป สายตาก็ถูกกระเป๋าหอมที่เอวนางสะดุด
กระเป๋าผ้าเก่า ขอบลุ่ยแล้ว แต่ปักเป็นลายดอกบัวเลื้อยพันซับซ้อน
กลีบดอกเป็นชั้นชัดเจน จับคู่สีได้อย่างมีเอกลักษณ์ ซ้อนทับกันแน่นขนัดแต่ไม่ยุ่งเหยิงเลย ฝีเข็มเฉียบขาดยิ่ง
“นี่ใครปัก?”
เจียงกั่วเอ๋อยิ้มพลางปลดกระเป๋าออก ยื่นใส่มือแม่นมหลี่
“ข้าปักเองเจ้าค่ะ ถ้าแม่นมเห็นว่าพอใช้ได้ ก็เอาไปใส่ของกระจุกกระจิก”
แม่นมหลี่ลูบกระเป๋า คราวนี้ไม่ปฏิเสธ
“สักวันเจ้าไปหาข้าที่เรือน มีหมอนนิ่มไหมทองขาดอยู่ใบหนึ่ง เจ้าลองไปดู ซ่อมได้หรือไม่”
เจียงกั่วเอ๋อดีใจในใจ “ขอบคุณแม่นม”
กลับถึงเรือนบ่าว ฟ้ามืดสนิทแล้ว
สาวใช้เล็ก ๆ สองสามคนก่อไฟในกระถางของนางผิงมือ พอนางกลับมา ก็รีบยื่นถุงเท้าขาด เสื้อผ้าขาดมาให้
“กั่วเอ๋อ ช่วยปะสองเข็มให้ข้าหน่อย”
“กระโปรงชั้นในข้าถูกเผาเป็นรู ทำอย่างไรดี?”
“รีบช่วยเราปะหน่อย ไหผักกาดดองนี่ให้เจ้าเลย!”
เจียงกั่วเอ๋อยื่นมือรับไหผักกาดดองเล็กมาอย่างสบายใจ นั่งลงถูมือ เริ่มปะชุน
งานเย็บปักในมือนางเดินไวมาก ของไม่กี่อย่างก็เสร็จเรียบร้อย
“เจ้ามีฝีมือถึงเพียงนี้ ควรไปรับใช้ในเรือนนาย หัวหน้ามาไยอยู่ที่นี่?”
เจียงกั่วเอ๋อไม่เงยหน้า “โชคชะตาไม่ดีกระมัง”
ทุกคนหัวเราะแห้ง ๆ ไม่มีใครถามต่อ
พอพวกนางไปกันหมดแล้ว ไฟในกระถางของเจียงกั่วเอ๋อก็จวนดับ
นางหยิบตุ๊กตาในอ้อมอกออกมา จุดเทียนหัวเล็ก
เมื่อวานมืดนัก นางยังไม่ได้ดูตุ๊กตาอย่างละเอียด
พอดูก็ต้องตกใจ!
ตุ๊กตานี้ประณีตเหนือคำบรรยาย
เสื้อคลุมแพรสีดำล้วน แขนสอบขอบเอว แม้แต่กระดุมผ้ายังเย็บอย่างมีระเบียบ
ใต้ชายเสื้อ กระทั่งที่เร้นลับของบุรุษเพื่อสืบทายาท ยังใช้ฝีเข็มพิเศษเย็บเป็นเส้นเอ็นและลายเส้นอย่างชัดเจน