ข้างสุสานของหมู่บ้านหมินอัน จ้าวเอ้อร์หลวีกำป้ายหลุมศพบนเนินดินของพี่ชายแน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน “พี่ ผมออกมาจากคุกแล้ว”
สามปีก่อน วันก่อนงานแต่งของพี่ชาย จ้าวเอ้อร์หลวีเพิ่งติดกระดาษมงคลสีแดงไว้บนกรอบประตูอย่างประณีต ชายแปลกหน้าที่นิ้วมือขาดไปหนึ่งนิ้วก็พรวดเข้ามาในลานบ้าน สีหน้าร้อนรน “พี่นายอยู่ที่ศาลร้างทางตะวันออก เกิดเรื่องแล้ว!”
ตอนจ้าวเอ้อร์หลวีไปถึง พี่ชายของเขา จ้าวต้าหลวี นอนขดอยู่ใต้รูปสลักพระกษิติครรภ์อันเย็นเยียบ เลือดท่วมตัวจนแทบจำสภาพไม่ได้ พอเห็นเขาก็เค้นคำพูดออกมาได้เพียงประโยคเดียว “ฟังพี่ ยอมรับเคราะห์ไป อย่าแก้แค้น...”
หน่วยบังคับใช้กฎหมายจับเขาไปในฐานะฆาตกร หลินยวน คู่หมั้นที่ยังไม่ได้แต่งงานของพี่ชาย ร้องไห้ช่วยว่าความให้เขา ย้ำแล้วซ้ำเล่าว่าพ่อแม่ของเขาเสียตั้งแต่ยังเล็ก เขากับพี่ชายพึ่งพากันมาตลอด ไม่มีทางเป็นฆาตกรที่ฆ่าพี่ชายแท้ ๆ ของตัวเองได้ แต่สุดท้ายเขาก็ยังถูกตัดสินจำคุกสิบปี!
เดือนแรกในคุก พวกนักโทษใช้แปรงสีฟันที่ลับจนแหลมกรีดแผ่นหลังเขาจนเป็นรอยเลือดหลายทาง จ้าวเอ้อร์หลวีกัดฟันอดทน ไม่ปริปากสักคำ ชายชราที่พักอยู่บนเตียงเห็นความทรหดของเขาแล้วประหลาดใจ จู่ ๆ ก็ลงมือหักแขนคนที่เป็นหัวโจกอย่างเลือดเย็น ก่อนเอ่ยว่า “เด็กคนนี้ ฉันคุ้มครองเอง”
ตลอดสามปีหลังจากนั้น ชายชรากลายเป็นอาจารย์ของเขา สอนท่าพิฆาตให้สารพัดอย่าง และไม่รู้ว่าใช้วิธีไหนถึงทำให้เขาพ้นโทษก่อนกำหนดได้
ก่อนจากกัน ชายชรายัดเศษไม้ไผ่ที่ลับจนคมใส่มือจ้าวเอ้อร์หลวี น้ำเสียงเย็นชา “แกซึมซับวิชาสังหารจนแตกฉานแล้ว โหดกว่าฉันตอนหนุ่ม ๆ เสียอีก แต่สามปีนี้ทำให้คมของแกน่ากลัวเกินไป ออกไปแล้วก็หัดเก็บอารมณ์เสียบ้าง จำไว้ให้ดี”
ตอนนี้เศษไม้ไผ่กรีดฝ่ามือเขาจนเป็นแผล เลือดหยดลงบนเนินหลุมศพของพี่ชาย “พี่ นิติเวชบอกว่าพี่โดนฟันสามสิบหกแผล ผมจะเอาคืนให้พี่เป็นสองเท่า เจ็ดสิบสองแผล ขาดไปแม้แต่แผลเดียวก็ไม่ได้”
ลูกกระเดือกของเขาขยับ ความคิดพลันวกไปถึงหลินยวน เธอเป็นหญิงในดวงใจของทั้งเขาและพี่ชาย สองปีแรกที่เขาเข้าคุก หลินยวนมาหาเป็นประจำ แต่ช่วงครึ่งปีมานี้กลับหายหน้าไป หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?
หลินยวนเคยไปทำงานที่ตงก่วนกับพี่ชาย เธอรู้ดีที่สุดว่าตอนนั้นพี่ชายไปขัดใจใครเข้า การกลับมาครั้งนี้จ้าวเอ้อร์หลวีต้องหาเธอให้เจอ
หลังกลับถึงหมู่บ้าน จ้าวเอ้อร์หลวีไปถามชาวบ้านถึงเบาะแสของหลินยวน แต่บ้านทุกหลังกลับปิดประตูแน่นราวกับเห็นผี คนที่หลบไม่พ้นก็เอาแต่ตัวสั่น พูดจาไม่รู้เรื่อง ไม่มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์แม้แต่นิดเดียว สุดท้ายจ้าวเอ้อร์หลวีก็ตามไปถึงแหล่งกบดานของพวกอันธพาลทางตะวันตกของหมู่บ้าน คนพวกนี้เคยขโมยไก่ขโมยหมา แถมยังรังแกเขาอยู่บ่อย ๆ ตอนนี้ก็ได้ลองพอดีว่าฝีมือของเขาแข็งแกร่งแค่ไหน
จ้าวเอ้อร์หลวีถีบประตูรั้วเปิดผาง พวกอันธพาลยังนั่งดื่มเหล้าโม้กันอยู่ในลานบ้าน พอเห็นเขา แก้วเหล้าในมือก็หล่นลงพื้นด้วยความตกใจ
“จ้าว...จ้าวเอ้อร์หลวี...นายไม่ได้โดนตัดสินจำคุกสิบปีหรอกเหรอ? นี่...แหกคุกออกมาหรือไง?” อันธพาลคนหนึ่งเสียงสั่น พูดแทบไม่เป็นคำ
จ้าวเอ้อร์หลวีเพิ่งเข้าใจว่าทำไมชาวบ้านถึงหลบหน้าเขา ไม่ใช่แค่เพราะเขาเป็น “ฆาตกรใจเหี้ยมที่ฆ่าพี่ชายตัวเอง” แต่ยังกลัวว่าเขาจะเป็นนักโทษแหกคุกที่ไม่กลัวตายด้วย
เขาไม่ตอบ ก้มลงหยิบอิฐแดงครึ่งก้อนบนพื้นขึ้นมา “เพียะ” แล้วตบจนหักเป็นสองท่อน “พี่สะใภ้ฉันอยู่ไหน? ถ้าตอบไม่ได้ อิฐก้อนนี้จะได้ไปอยู่บนหัวพวกแกแทน”
พวกอันธพาลหน้าซีด รีบร้องบอก “พี่หลวี! หลังพี่ชายคุณตาย หลินยวนก็ไปตงก่วน ทำงานเป็นผู้จัดการทั่วไปอยู่ที่ไนต์คลับชื่อ ‘ไนติงเกล’!”
อันธพาลอีกคนรีบเสริม แต่เสียงยิ่งพูดยิ่งเบา “ได้ยินมาว่า...เธอเป็นผู้หญิงของเจ้าของไนต์คลับ...”
“กล้าปล่อยข่าวลือใส่ร้ายพี่สะใภ้ฉันเหรอ? ไอ้พวกเวร!” จ้าวเอ้อร์หลวีโกรธจัด ถีบอันธพาลคนนั้นจนล้ม หลินยวนบริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับน้ำพุ จะไปเป็นเมียน้อยของคนอื่นได้ยังไง!
อันธพาลที่เหลือไม่คิดว่าจ้าวเอ้อร์หลวีจะต่อสู้เก่งขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าพวกเขากลัวจนหัวหด “ข่าวลือทั้งนั้น ใช่ ๆ พวกมันพูดเหลวไหลกันเอง...”
จ้าวเอ้อร์หลวีคร้านจะเอาเรื่อง ตวาดถามว่า “ไนติงเกลอยู่ที่ไหน?”
“ออกจากหมู่บ้านไปตามทางหลวง เข้าตัวเมืองแล้วตรงไปทางตะวันออกสองกิโลเมตรก็ถึง!”
พอจำที่อยู่ได้ จ้าวเอ้อร์หลวีกลับบ้านตัวเองแล้วพบว่าข้างในว่างเปล่า ไม่มีเงินสักแดงเดียว จึงหันไปบ้านข้าง ๆ ทันที บ้านตาเฒ่าหวังมีมอเตอร์ไซค์เก่าอยู่คันหนึ่ง พอดีเอาไปขี่ได้
จ้าวเอ้อร์หลวีพยายามข่มอารมณ์ พูดอย่างสุภาพที่สุด “ลุงหวัง ขอยืมมอเตอร์ไซค์หน่อยนะครับ”
หญิงชราตัวสั่น ไม่กล้าตอบ ตาเฒ่าหวังฝืนใจยื่นกุญแจให้ ยิ้มเจื่อน ๆ “นาย...อย่าลืมเอามาคืนล่ะ...”
ตอนจ้าวเอ้อร์หลวีเข็นมอเตอร์ไซค์ออกไป เสียงหญิงชราบ่นตามหลังมา “ทำไมถึงให้ยืมกับฆาตกรล่ะ? ถ้าเขาไม่คืนเราจะทำยังไง?”
ตาเฒ่าหวังได้ยินเมียบ่นก็หัวเสีย “เขาเป็นฆาตกรนะ เธอช่วยหุบปากได้ไหม?”
จ้าวเอ้อร์หลวีหัวเราะหยัน เมื่อก่อนบ้านไหนมีปัญหา เขาก็รีบเข้าไปช่วยเสมอ เป็นเด็กดีที่เพื่อนบ้านยอมรับ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นคนโหดเหี้ยมที่ใคร ๆ ก็กลัว
เครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ส่งเสียงกระตุก ๆ ผ่านไปไม่รู้เท่าไร ภาพของตงก่วนที่เต็มไปด้วยแสงนีออนก็ปรากฏตรงหน้า เขาขับตามเส้นทางจนหาไนต์คลับไนติงเกลเจอ
จ้าวเอ้อร์หลวีสูดหายใจลึก หลินยวน ไม่ว่าตอนนี้เธอจะเป็นยังไง ฉันต้องถามให้รู้เรื่อง
โคมระย้าคริสตัลในห้องโถงส่องแสงระยิบระยับจนแสบตา เสียงเพลงเบสหนักกระแทกพื้นจนสั่นสะเทือน พนักงานต้อนรับสาว ๆ เผยเรียวขางามเย้ายวน เดินไปมาขวักไขว่
“มากี่ท่านคะ?” พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์แต่งหน้าอย่างประณีต กวาดตามองเสื้อผ้าเก่า ๆ ของเขาด้วยแววตาดูถูกอย่างไม่ปิดบัง
“บอกหลินยวนว่า จ้าวเอ้อร์หลวีมาแล้ว”
“ผู้จัดการหลินเหรอคะ?” หญิงสาวทำหน้าประหลาดใจ มือไม้ลนลานคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาพูดสองสามคำ ก่อนรีบยิ้มประจบ “เชิญทางนี้ค่ะ ผู้จัดการหลินรอคุณอยู่ในห้องทำงาน”
เดินผ่านฟลอร์เต้นรำอันวุ่นวายไปจนถึงหน้าห้องทำงานด้านในสุดของชั้นสอง พนักงานหน้าเคาน์เตอร์เคาะประตูเบา ๆ “ผู้จัดการหลินคะ แขกมาถึงแล้วค่ะ”
เสียงเย็นชาดังมาจากด้านใน “เข้ามา” จ้าวเอ้อร์หลวีเดินตามพนักงานสาวที่ดูประหม่าเข้าไป เขาไม่รู้เลยว่าหญิงในดวงใจตั้งแต่วัยเด็กตอนนี้จะเปลี่ยนไปเป็นอย่างไร
ในห้องทำงาน หลินยวนนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำ ปลายนิ้วคีบบุหรี่ผู้หญิงมวนเรียวยาว คอเสื้อของเธอคว้านต่ำ เผยให้เห็นลำคอขาวผ่องชวนมอง ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางบาง ๆ เธองดงามเย็นชาและเย้ายวนดุจดอกไม้แสนงาม
พอเห็นจ้าวเอ้อร์หลวีเดินเข้ามา นิ้วที่คีบบุหรี่ของหลินยวนก็ชะงัก ขี้เถ้าร่วงลงบนชุดกี่เพ้า แต่เธอกลับไม่รู้ตัว
“ฉันกลับมาแล้ว” จ้าวเอ้อร์หลวีเอ่ย เสียงตึงเพราะความตื่นเต้น
หลินยวนขอบตาแดงก่ำ มองสำรวจเขาเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูด จู่ ๆ เธอก็สั่งพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ว่า “ออกไป แล้วปิดประตูด้วย”
ทันทีที่ประตูปิดดัง “กึก” หลินยวนก็โผเข้ามากอดคอจ้าวเอ้อร์หลวีแน่น
“น้องเอ้อร์หลวี...” เสียงของเธอสั่นจนแทบฟังไม่เป็นคำ น้ำตาหยดลงบนไหล่ของเขา “ไม่ใช่ว่ายังเหลืออีกเจ็ดปีเหรอ? ทำไมนาย...ทำไมถึงออกมาแล้ว?”
ร่างของเธอนุ่มนิ่ม หน้าอกแนบกับอกของจ้าวเอ้อร์หลวีผ่านชุดกี่เพ้าบาง ๆ ตลอดสามปีในคุก เขาไม่เคยเจอผู้หญิงอีกเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่เขาเคยรักหมดหัวใจ เปลวไฟในใจลุกโชนขึ้นอย่างรวดเร็ว แทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่
“มีโอกาสบางอย่าง เลยได้ออกมาก่อนกำหนด” จ้าวเอ้อร์หลวียกมือขึ้นหมายจะแตะแผ่นหลังเธอ แต่พอยกค้างไว้กลางอากาศก็หยุดลง สุดท้ายปล่อยมือแข็งทื่อค้างอยู่อย่างนั้น
หลินยวนกอดเขาแน่นขึ้น ชายผ่าของชุดกี่เพ้าเฉียดหลังมือจ้าวเอ้อร์หลวี จนเขารู้สึกร้อนวูบวาบในจมูก “ดีจัง...ดีจริง ๆ...”
จ้าวเอ้อร์หลวีรู้สึกได้ว่าเธอกำลังตัวสั่น ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะตื่นเต้น ความอบอุ่นจากคนในครอบครัวก็เอ่อท่วมอยู่ในใจเขาเช่นกัน
แต่ไม่นานเขาก็นึกถึงธุระที่ต้องทำ “พี่สะใภ้ ผมมีเรื่องอยากถาม”
ใครจะคิดว่าสีหน้าของหลินยวนพลันเปลี่ยนไป เธอขมวดคิ้ว “ฉันกับพี่นายยังไม่ได้แต่งงานกัน อย่าเรียกพี่สะใภ้!”
หลินยวนกับพี่ชายยังไม่ได้แต่งงานกัน เรียกพี่สะใภ้ก็ไม่เหมาะจริง ๆ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “งั้นก็ได้ ต่อไปผมเรียกพี่หยวนแล้วกันนะ? ผมมีเรื่องอยากถามพี่!”
พอได้ยินคำว่า ‘พี่หยวน’ หลินยวนก็ขอบตาแดงก่ำ “นั่งก่อนสิ น้องเอ้อร์หลวี อยากรู้อะไรล่ะ?”
จ้าวเอ้อร์หลวีมองดวงตาใสกระจ่างชวนหลงใหลของเธอ ก่อนเอ่ยช้า ๆ “ก่อนตาย พี่ชายผมไปขัดใจใครเข้า?”
สีหน้าของหลินยวนเปลี่ยนไปอย่างมาก จ้าวเอ้อร์หลวีจ้องเธอเขม็ง เธอต้องรู้อะไรบางอย่างแน่