ซ่งหมิงชวนฟังคำพูดของจู้สือยวนจบก็เหมือนถูกฟ้าผ่า เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงสั่นระริก
ในที่สุด ซ่งหมิงชวนก็แตกสลาย
"ไม่ใช่เธอบอกฉันหรอกหรือ ว่าแค่ฉันฟังเธอพูดเรื่องในปีนั้นออกมา เธอก็จะช่วยชีวิตฉัน ไฉนเธอถึงไม่รักษาคำพูดเล่า!"
จู้สือยวนทำหน้าตาย "เพราะฉันเป็นคนถ่อยที่ไร้วาจาสัตย์อย่างไรเล่า"
ซ่งหมิงชวน "..."
อ๊ากกกก!
ชาติหน้าถ้าเขาเชื่อจู้สือยวนอีก เขาก็เป็นหมา!
ซ่งหมิงชวนคำรามลั่นห้องผู้ป่วย จู้สือยวนก็ยืนดูอยู่ข้าง ๆ อย่างสบายอารมณ์
ทันใดนั้น เสียงเอะอะก็ดังมาจากหน้าประตู แต่บทสนทนาด้านนอกกลับเล็ดลอดเข้าหูของทั้งสองอย่างแม่นยำ
"ผู้ป่วยเตียง 62 ซ่งผิงเหอ เมื่อครู่หายใจลำบาก ตามร่างกายเริ่มเน่าเปื่อยเป็นวงกว้าง ตอนนี้รีบส่งห้องฉุกเฉิน"
ต่อจากนั้นก็เป็นเสียงล้อเตียงสนั่นหวีดหวิวผ่านไป
จากนั้น ซ่งหมิงชวนก็ได้ยินเหมือนมีคนด้านนอกกำลังถกเรื่องนี้อยู่:
"รู้ไหมว่าโรงพยาบาลเรามีคนไข้ที่ขึ้นตุ่มน้ำเต็มตัวจนเน่าเยอะแยะเลย เมื่อก่อนตอนฉันเปลี่ยนยาให้พวกเขา ยังตกใจแทบแย่ ไม่ใช่แค่ไม่มีเนื้อดีสักชิ้น แต่กลิ่นเหม็นเหมือนตายมาได้สามวัน!"
"เตียง 61 หยางชุนฮวาคนนั้นเธอรู้ใช่ไหม ก่อนหน้านี้ด่าพยาบาลกับหมอที่เปลี่ยนยาให้ทุกวัน สรุปเช้านี้เกิดอาการหนักขึ้นมาฉับพลัน ยังไม่ทันกู้ชีพคนก็ย้ายไปห้องดับจิตแล้ว ได้ยินว่าตอนตายตายังเบิกค้างอยู่ ราวกับเห็นอะไรสกปรก สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด"