ตำรวจที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนผ่านอะไรมาอย่างโชกโชน
กระดูกนิ้วมือสีขาวซีดบนพื้นดูเล็กกว่าของผู้ใหญ่มาก เมื่อมองดูก็รู้ว่าเป็นนิ้วของเด็ก หรือแม้แต่ทารก
เจ้าหน้าที่ไป๋ได้สติก่อนคนอื่น สั่งลูกน้องว่า "เสี่ยวหลี่ ไปเอาถุงเก็บหลักฐานห้องข้าง ๆ เอาไม้แกะสลักกับกระดูกนิ้วนี่ไปตรวจให้หมด"
พูดจบ เจ้าหน้าที่ไป๋ก็หันไปทางเมิ่งอิ่งเซิน
"ในท่อนไม้มีกระดูกนิ้วเด็กได้ยังไง?"
เมิ่งอิ่งเซินตื่นตระหนกชัดเจน อ้าปากจะแก้ตัว แต่กลับพบว่าปากมันไม่ฟังคำสั่ง
ชั่วพริบตา ใบหน้าบิดเบี้ยว แววตาแตกตื่นมองไปที่จู้สือยวน สุดท้ายกัดริมฝีปากตัวเองแน่น
ไม่นานปากก็ถูกกัดจนเลือดไหล
เจ้าหน้าที่ไป๋เห็นดังนั้น ซักต่อ "รีบพูดมา!"
"ขะ...ผมไม่รู้ ผมไม่รู้อะไรเลย!"
เมิ่งอิ่งเซินตอบอย่างยากลำบาก
เขารู้สึกชัดเจนว่าปากไม่ฟังตัวเอง เกือบจะหลุดความจริงออกมาแล้ว
เจ้าหน้าที่ไป๋นึกไม่ถึงว่าเมิ่งอิ่งเซินยังไม่ยอมพูดความจริง หรือต่อให้ตุ๊กตาไม้แตกก็ยังไม่ยอมสารภาพ?
เจ้าหน้าที่ไป๋มองไปทางจู้สือยวน
แต่จู้สือยวนกลับยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย มองเมิ่งอิ่งเซินอย่างสงบเสงี่ยมราวกับดูละคร
ตำรวจในที่นั้นมองไม่เห็น แต่เธอเห็นว่าบนหลังของเมิ่งอิ่งเซินมีทารกที่ถูกตัดแขนขา ยังไม่ทันลืมตา เกาะอยู่บนแผ่นหลัง แล้วอ้าปากใหญ่โชกเลือด แทะกินไฟกรรมบนบ่าของเมิ่งอิ่งเซิน