ตอนที่จู้สือยวนและคนอื่นๆ มาถึงทางเดินหน้าห้องเรียนมัธยมปลายปีที่ 2 ห้อง 1 ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของสือหรานมาแต่ไกล
อาจารย์สองคนถือเฉลยข้อสอบในมือ สือหรานอธิบายอย่างตื่นตระหนก
"อาจารย์ ต้องเชื่อหนูนะคะ... หนูไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมเฉลยถึงมาอยู่ในลิ้นชักหนู!"
พูดจบ สือหรานก็เหลือบไปเห็นจู้สือยวนที่ยืนอยู่นอกประตู จึงชี้นิ้วไปทางจู้สือยวนทันที "ต้องเป็นจู้สือยวนแน่ๆ จู้สือยวนใส่ร้ายหนู!"
ได้ยินดังนั้น สายตาทุกคนก็จับจ้องไปที่จู้สือยวนและสือหราน
จู้เหย่เห็นสือหรานพูดเช่นนั้น ใบหน้าหล่อเหลาก็เครียดขึ้นมาทันที เขาพูดเสียงเข้มว่า "สือหราน เธอยังกล้าใส่ร้ายน้องสาวฉันอีก มีหลักฐานไหม!"
"ฉัน..." สือหรานสีหน้าลนลาน ริมฝีปากแดงเข้มเผยอออกเล็กน้อย
สายตากวาดไปยังอาจารย์และเพื่อนนักเรียนรอบๆ เหงื่อเย็นๆ ผุดซึมออกมาที่แผ่นหลังไม่หยุด
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องถึงกลายเป็นอย่างนี้
ทั้งๆ ที่เฉลยข้อสอบนี้ควรจะหาได้จากตัวจู้สือยวน แต่ทำไมสุดท้ายกลับมาเจอที่ตัวเธอ?
ถ้าเธอยอมรับตอนนี้ ทางโรงเรียนก็ต้องบอกที่บ้านแน่ ผลลัพธ์ตามมาคงไม่น่าดู
สือหรานนึกถึงสีหน้าเคร่งเครียดและผิดหวังของเฝิงอินฉือขึ้นมา ร่างกายก็อดสั่นเทาไม่ได้
สมองเธอยุ่งเหยิงไปหมด ท่ามกลางสายตาที่จ้องมองมาพร้อมเพรียงของทุกคน สือหรานชี้นิ้วไปที่จู้สือยวน พูดพล่อยๆ โดยไม่ทันยั้งคิดว่า "ต้องเป็นจู้สือยวนแน่! เพราะจู้สือยวนแย่งตำแหน่งคุณหนูใหญ่ของฉันไป เลยผูกใจเจ็บมาตลอด! ดังนั้นถึงตั้งใจใส่ร้ายฉัน!"
"ตอแหล! สือหราน ทำไมไม่บอกว่าเธอแย่งตำแหน่งคุณหนูเศรษฐีอันดับหนึ่งของน้องสาวฉันไป?"
จู้เหย่เห็นสือหรานพล่ามไปเรื่อยอีก ก็ประกาศกับเพื่อนนักเรียนที่อยู่ตรงนั้นโดยตรงว่า "น้องสาวฉัน จู้สือยวน ไม่เคยเป็นหนี้อะไรสือหรานเลยแม้แต่น้อย ตอนสือหรานอยู่บ้านฉัน เงินค่าขนมแต่ละเดือนเริ่มต้นที่หลักล้าน ส่วนน้องสาวแท้ๆ ของฉัน จู้สือยวน กลับถูกตระกูลสือทารุณแล้วส่งไปอยู่ชนบท จนถึงสิบขวบก็ยังไม่ได้เรียนหนังสือ! ถ้าไม่ใช่เพราะน้องฉันหัวดี ชาตินี้ก็คงถูกพวกแกตระกูลสือรังแกตลอดไป!"