ภายในห้องสอบ
พอข้อสอบถูกแจกลงมา จู้สือยวนก็กวาดตาอ่านคร่าว ๆ หนึ่งรอบ นอกจากโจทย์เพิ่มเติมสามข้อสุดท้ายที่ค่อนข้างยากแล้ว ข้ออื่น ๆ สำหรับเธอล้วนเป็นเรื่องจิ๊บ ๆ
ครูคุมสอบประกาศเริ่มสอบ จู้สือยวนไม่ลังเลเลยสักนิด จรดปากกาลงมือเขียนทันที
สือหรานที่อยู่ห้องสอบเดียวกันกลับไม่มีโชคเช่นนั้น
เธอก็เลียนแบบจู้สือยวนกวาดตาดูข้อสอบหนึ่งรอบ
ยังดี ข้อสอบหลายข้อเธอเคยทำโจทย์คล้าย ๆ กันมาก่อน
สือหรานถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกทันที
การแข่งขันไม่เหมือนการสอบทั่วไป
การแข่งขันจะยากกว่า ดังนั้นผู้สอบส่วนใหญ่ในท้ายที่สุดแล้วยากนักที่จะทำข้อสอบจนหมด
ต่อให้เธอสอบไม่ได้ที่หนึ่ง แต่ขอแค่ได้ลำดับไปหลอกเฝิงอินฉือก็พอแล้ว
คิดมาถึงตรงนี้ สือหรานก็ดีใจอยู่ในใจ พอเสียงกริ่งดังขึ้น สือหรานก็จรดปากกาอย่างตื่นเต้น
ทว่าพอปลายปากกาจรดลงบนกระดาษ เธอกลับพบว่าปากกาหมึกไม่ออก
ใจของสือหรานพลันรัดรึงทันที
เธอรีบเปลี่ยนปากกาสำรอง
ปากกาอีกด้ามก็ยังไม่มีหมึก
สือหรานตื่นตระหนก ในหัวปลอดโปร่ง มองซ้ายมองขวาไปทั่วโดยสัญชาตญาณ
จู้สือยวนนั่งอยู่แถวแรก ตอนนี้ก้มหน้าก้มตาเขียนข้อสอบไม่เงยหน้าขึ้นมาเลย รอบตัวเต็มไปด้วยเสียง "ซ่า ซ่า ซ่า" ของการขีดเขียน
สองชั่วโมงต่อมา เสียงกริ่งหมดเวลาสอบดังขึ้น ครูเก็บข้อสอบเร่งให้ผู้สอบออกไป
ตอนที่ครูเก็บข้อสอบเห็นว่าสือหรานแม้แต่ชื่อยังไม่ได้เขียน ก็ขมวดคิ้ว
สือหรานถึงเพิ่งได้สติอธิบายด้วยเสียงเบา ๆ ว่า "ครูคะ ปากกาหนูเสียค่ะ"
ครูคุมสอบตกตะลึง "ปากกาเสียทำไมเธอไม่ยกมือบอกครู เธอนั่งเฉย ๆ อยู่สองชั่วโมงเนี่ยนะ?!!"
สือหรานหน้าซีดเผือด ร้องไห้อย่างเศร้าเสียใจเดินออกจากห้องสอบ