"ที่พูดถึงคงเป็นอุบัติเหตุรถชนต่อเนื่องในมณฑลจีสินะ ได้ยินว่าคนขับง่วงแล้วเหยียบคันเร่งเป็นเบรก ทำให้มีคนตายและบาดเจ็บไม่น้อย สองพี่น้องตระกูลจู้ยังติดเรตติ้งเพราะช่วยคนอีก"
"ดูที่อยู่ไอพีกับโรงพยาบาลของคนนี้แล้ว คงเป็นเจ้าของรถโรลส์-รอยซ์คันนั้นจริง ๆ โชคยังดีนักไม่ตาย"
"ต้องขอบคุณสองพี่น้องตระกูลจู้เลย พวกเขาช่วยกันกับหน่วยดับเพลิงพาคนออกมาได้ไม่นาน รถก็ระเบิด"
"คนขับแค่ง่วงแล้วหลับใน ทำให้คนตายไปตั้งเท่าไร ไม่อาจให้อภัยได้!"
"ตายไปตั้งมากขนาดนี้ ประกันก็คงจ่ายไม่พอ คาดว่าต้องติดคุกจนแก่ตายแน่"
จู้สือยวนมองแชตถ่ายทอดสด แล้วเหลือบดูรัศมีสีทองบนตัวฮั่วซวี่ที่ถูกความดำมืดปกคลุมไว้ ถึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนตนเคยช่วยคนคนนี้ไว้จริง ๆ
ฮั่วซวี่เห็นแชตก็พูดว่า "ต้องขอบคุณสองพี่น้องนั่นจริง ๆ แต่ผมสืบทราบว่าพวกเขากลับไปเมืองไห่เฉิงแล้ว ส่วนผมเพิ่งผ่าตัดเสร็จ ถึงจะกลับเมืองไห่เฉิงก็ต้องรอให้อาการบาดเจ็บทรงตัวก่อนจึงจะกลับไปเยี่ยมขอบคุณได้"
พูดถึงตรงนี้ ฮั่วซวี่เปลี่ยนประเด็นกะทันหัน "แต่ตั้งแต่สามปีก่อน ผมเริ่มซวยไม่เลิกรา บางทีเดิน ๆ อยู่ก็มีกระถางดอกไม้หล่นลงมาตรงหน้า บางทีไปธนาคารโอนเงินก็เจอคนปล้น ไปต่างประเทศเพิ่งลงจากเครื่องบินก็เจอประเทศนั้นเกิดสงคราม"
"ถึงผมจะเป็นชาวจีนโพ้นทะเล แต่บรรพบุรุษผมล้วนเป็นคนหัวเซี่ย โดยเฉพาะคนเฒ่าคนแก่ที่บ้านเชื่อเรื่องภูตผีมาก พวกเขาหาอาจารย์มาช่วยผมมากมาย ดื่มน้ำยันต์ไปสามสิบถ้วย ดูนักพรตกับศิษย์พุทธกระโดดรำยี่สิบแปดครั้ง และคิดว่าผมถูกสิ่งชั่วร้ายเข้าสิง เอาเมล็ดข้าวเหนียวสาดใส่สิบห้ากำมือ บังคับให้ผมกินกระเทียมสามชั่ง…ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังซวยหนักขึ้นเรื่อย ๆ"