ซ่งผิงเหอยังคงตะโกน "ฮัลโหล ๆ ๆ" อยู่ในสาย แต่ซ่งหมิงชวนกลับไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว เสียงหึ่ง ๆ ดังขึ้นในหู
ตอนนี้ ซ่งหมิงชวนมีเพียงความคิดเดียว เขาจบสิ้นแล้ว!
แววตาของซ่งหมิงชวนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เห็นดังนั้น จู้สือยวนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า "ดูเหมือนแกจะเดาออกแล้ว"
ซ่งหมิงชวนได้สติในทันที ร่างกายซวนเซคลานลงจากเตียงคนไข้ ก่อนคุกเข่าหมอบลงบนพื้นเย็นเฉียบอย่างรวดเร็ว
"อาจารย์จู้ ผมผิดไปแล้ว ครานี้ผมรู้สำนึกจริง ๆ ท่านเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง โปรดช่วยผมด้วย ผมยังหนุ่มยังแน่น ยังไม่อยากตาย"
"อยากมีชีวิตอยู่ต่อ?"
ซ่งหมิงชวนคิดว่าจู้สือยวนถามเช่นนี้เพราะจะช่วยเขา เขาจึงรีบพยักหน้าหงึก ๆ "อยาก อยากมีชีวิต ท่านอาจารย์ พี่สาวผมมาทวงชีวิตผมที่บ้าน พ่อแม่ผมทำไม่ดีกับพี่สาวจริง ๆ แต่ตอนนั้นผมอายุแค่สิบขวบ ผมไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ ผมเป็นผู้บริสุทธิ์ ผมไม่รู้ว่าทำไมพี่สาวถึงคิดกำจัดผมไปด้วยกันทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอเอ็นดูผมนักหนา..."
พูดถึงตรงนี้ ซ่งหมิงชวนร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกจริงใจ
แต่ยิ่งร้องไห้ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าหลังของตนหนาวเยือกขึ้นเรื่อย ๆ
ดวงตาของซ่งหมิงชวนเหลือบมองไปรอบ ๆ โดยไม่รู้ตัว แต่ก็ไม่เห็นอะไร
มีเพียงจู้สือยวนที่เห็นวิญญาณของซ่งจาวตี้ลอยตามหลังซ่งหมิงชวน ซ่งจาวตี้หลั่งน้ำตาโลหิต พลางร้องตะโกนสุดเสียงเพื่อโต้แย้ง