ท่านผู้เฒ่า?
ใบหน้างดงามของจู้สือยวนฉายแววงุนงงเล็กน้อย
จู้เหย่รีบถามก่อนว่า "น้องสาวฉันไม่รู้จักท่านผู้เฒ่าอะไรนี่ หน้าตาเป็นยังไง"
คุณป้านึกอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ "ผมยาวสีเงินขาว มัดด้วยปิ่นไม้ สวมชุดนักพรตสีซีดจาง ดูมีสง่าราศีราวกับเซียน แต่ดูจากเสื้อผ้าแล้ว... ออกจะคล้ายขอทานนิดหน่อย"
คุณป้าพูดยังไม่ทันขาดคำ ก็เห็นจู้สือยวนตรงหน้าพุ่งตัวผ่านไปราวกับสายลม
จู้สือยวนวิ่งฉิวตลอดทาง ผ่านศาลารายรอบบ้านบรรพบุรุษ ตรงไปยังประตูใหญ่
และแล้วก็เห็นชายชราซูบผอมคนหนึ่งนั่งอย่างสบายอารมณ์อยู่บนขั้นบันไดหินหน้าประตูจริง ๆ
"อาจารย์!" จู้สือยวนตะโกนก้อง เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น
จางโส่วเจียนพิงตัวอยู่บนขั้นบันได ได้ยินเสียงของจู้สือยวนก็รีบหันมามอง
ดวงตาเป็นประกาย เผยอารมณ์ดีดตัวลุกขึ้นยืนอย่างคล่องแคล่ว
ศิษย์อาจารย์สวมกอดกัน น้ำตาคลอเบ้ามองหน้ากัน
"อาจารย์ รีบเข้าไปข้างในกับศิษย์เถอะ"
จู้สือยวนดึงจางโส่วเจียนเข้าไปในบ้านบรรพบุรุษ จางโส่วเจียนก็ไม่เกรงใจ เข้าบ้านบรรพบุรุษราวกับเข้าบ้านตัวเอง
คนตระกูลจู้ได้ข่าวว่าผู้มาเยือนคืออาจารย์ของจู้สือยวน โดยเฉพาะเมื่อเห็นอีกฝ่ายแต่งตัวคล้ายจี้กง ก็ยิ่งเพิ่มความเคารพ คอยดูแลปรนนิบัติอย่างดี
จางโส่วเจียนเดินจากเมืองซีมาถึงเมืองไห่เฉิง กินเวลานานหลายเดือน เงินก็หาย หิวมาหลายวัน ตอนนี้กำลังขม้ำอาหารอย่างหิวกระหาย