หลี่เวยไม่กล้าชักช้า ไม่ว่าการทำนายของสือยวนจะแม่นยำหรือไม่ นี่คือความหวังสุดท้ายในการตามหาลูกสาวของเธอ
เมืองหลิงสุ่ยไม่ใหญ่ ประชากรประจำถิ่นแค่ไม่กี่หมื่นคน เนื่องจากสถานีตำรวจท้องที่ได้รับแจ้งความก็ให้ความสำคัญทันที จากข้อมูลที่สือยวนให้มา ภายใน 10 นาทีพวกเขาก็ตรวจสอบคลินิกทั้งหมดในเมือง
ในที่สุดก็พบคลินิกไม่เด่นสะดุดตาในตรอกแคบๆ แห่งหนึ่ง แล้วบนเตียงผ่าตัดสกปรกก็พบเด็กที่ถูกวางยาสลบจนสลบไปแล้ว
หลี่เวยได้รับโทรศัพท์จากตำรวจว่าลูกสาวของเธอปลอดภัย ดีใจจนขาอ่อนแทบล้ม เกือบวูบไป
"อาจารย์ ขอบคุณมากค่ะ ฉันหาลูกเจอแล้ว ลูกปลอดภัย ลูกสบายดี"
พูดจบ หลี่เวยก็ทรุดลงร้องไห้สะอึกสะอื้น
คราวนี้เธอนึกถึงสามีข้างๆ ได้แล้ว เธอตะโกนสุดเสียงว่า "จวงเฉิง ตอนนั้นฉันตาถั่วถึงได้ไปชอบแก หลายปีมานี้ฉันไม่เคยทำอะไรผิดต่อแกเลยสักนิด แต่แกล่ะ! หยวนหยวนเป็นลูกสาวแท้ๆ ของแกนะ! แกมันไร้ซึ่งความเป็นคน แกมันสู้หมาไม่ได้ด้วยซ้ำ!"
"ฉันจะหย่ากับแก จะให้แม่แกกับแกติดคุกหัวโตทั้งคู่!"
จวงเฉิงยังจะอธิบาย แต่ข้างถนนเวลานี้มีรถตำรวจจอดลง ไม่นานก็มีตำรวจเดินมาทางนี้
ตำรวจที่มาสือยวนคุ้นเคยมาก เธอทักทายเขา แล้วว่า "คุณตำรวจครับ ผู้ชายคนนี้สมคบกับแม่แท้ๆ ของเขาลักพาตัวลูกสาวตัวเอง เรื่องต่อจากนี้รบกวนด้วยนะครับ"