ฉินกวงจงเชื่อว่าจู้สือยวนเป็นคนขี้ขลาด
เพราะเขาได้ยินแม่เล่าแล้วว่าจู้สือยวนมาจากชนบท ได้ยินว่าเมื่อไม่กี่ปีก่อนที่โน่นยังไม่มีถนนลาดยาง เป็นบ้านนอกแร้นแค้น จู้สือยวนเพิ่งเข้าเมืองมาไม่ถึงปี คงไม่รู้ประสีประสาอะไร
แต่แขนของฉินกวงจงค้างกลางอากาศอยู่นาน จู้สือยวนกอดอกยืนนิ่งไม่ไหวติง มองเขาเหมือนมองหมาตัวหนึ่ง
ฉินกวงจงเผลอคิดว่าตนเห็นจู้หวยจือ อดตัวสั่นไม่ได้
"จู้สือยวน ไม่ว่ายังไงฉันก็เป็นลุงของเธอ พ่อเธอคงให้เงินไม่น้อย ไหนเธอก็เด็กบ้านนอกใช้เงินไม่มาก แบ่งให้ลุงบ้างจะเป็นไร"
จู้สือยวนฟังแล้วอดกระตุกมุมปากไม่ได้
แม่แบบเย่ซิ่วจือเลี้ยงลูกออกมาแบบนี้ก็ไม่แปลก แต่พอได้เจอกับตัวก็อีกเรื่อง
ฉินกวงจงดูท่าทางก็รู้ว่าจู้สือยวนไม่ยอมให้เงิน ใบหน้าเต็มไปด้วยมัดเนื้อไขมันกระตุกเหมือนก้อนเนื้อดิบ เอ่ยว่า "แกจะให้หรือไม่ให้!"
พูดจบก็ขึงตา กรงเล็บหมายจะฉวยกระเป๋าหนังสือของจู้สือยวน
เขาแอบตามจู้สือยวนมานาน รู้ว่าเธอเก็บบัตรธนาคารกับมือถือไว้ในกระเป๋า
ทว่ามือยังไม่ทันยื่นออกไป จู้สือยวนก็ถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างใจเย็น
ฉินกวงจงเสียหลัก เซถลาไปคุกเข่าลงกับพื้น
ฉินกวงจง: "..."
"ตรุษจีนก็ผ่านมาแล้ว ลุงไม่ต้องเกรงใจถึงขนาดนี้หรอก"