จู้ฮั่นเหนียนไม่ต้องการให้จู้สือยวนเข้าไปพัวพันกับตระกูลสือมากเกินไป กลัวจะทำให้เด็กต้องเสียใจ
เขาไม่สนใจว่าคนรอบข้างจะนินทาอย่างไร พาสือยวนเรียกแท็กซี่ที่จอดอยู่ริมถนนออกไป
เฝิงอินฉือโกรธจนแทบบ้า
โดยเฉพาะเมื่อเธอยังได้ยินเสียงซุบซิบของคนรอบข้าง:
"พ่อแม่บุญธรรมคู่นี้ไม่ใช่คนจริง ๆ เลย เด็กสองคนถูกสลับตัว ไม่ไปโทษโรงพยาบาล กลับมาโทษเด็กและพ่อแม่ที่สูญเสียลูกเหมือนกัน"
"ใช่ ๆ แล้วฟังที่ชายคนนั้นพูดเมื่อกี้สิ เขาดูแลลูกบุญธรรมอย่างเต็มที่เลยนะ ล้มละลายยังให้ค่าครองชีพสองพัน เลี้ยงดูดีขนาดนั้นไม่รู้จักบุญคุณก็พอแล้ว ยังมาโทษเขาอีก"
"ไม่ได้ยินหรือ เธอไม่เคยเลี้ยงเด็กคนนั้นจริงจังเลย โยนลูกบุญธรรมทิ้งไว้บ้านนอก พอสลับตัวเด็กคืนแล้ว กลับมาเริ่มรักลูกแท้ ๆ แปลกคนจริง ๆ"
"..."
ชาวบ้านมุงไม่รู้จักเฝิงอินฉือ ดังนั้นเวลาพูดจึงปากจัดราวกับอาบยาพิษ
เฝิงอินฉือกำมือแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ตวาดใส่ฝูงชน: "พวกแกเข้าใจอะไร! สือยวนนั่นต่างหากที่เป็นหนี้ลูกฉัน!"
"เชอะ—"
มีคนใจกล้าอดหัวเราะออกมาไม่ได้ เอ่ยถามขึ้นว่า "พ่อแท้ ๆ ของคนอื่นเขาบอกแล้วว่าคุณโยนเด็กคนนั้นไว้บ้านนอก ไม่ถามไม่ไถ่ ขนาดคนนอกอย่างผมยังไม่เข้าใจเลย เธอเป็นหนี้คุณอะไร คุณซื้อบ้านให้เด็กคนนั้นหรือเปล่า ให้เงินหรือเปล่า หรือว่าให้ความรักแบบแม่?"