คำพูดนี้หลุดออกไป ฉินห่าวหน้าซีดเผือด ส่วนจู้เหย่ก็ยืนอึ้งอยู่กับที่
เขาเงยหน้ามองฉินห่าวแวบหนึ่ง กดเสียงต่ำถาม "ตกลงเรื่องมันเป็นมายังไง"
ฉินห่าวพึมพำ "คุณน้าช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาทำธุรกิจขาดทุนไปบ้าง เลยไปกู้หนี้นอกระบบ ตอนนี้ใช้คืนไม่ไหว ว่าโดนฟันทิ้ง... ฟันทิ้งมือเท้า"
"ไอ้ชาติหมา แกมันไม่เอาไหนน้องชายแกยังอุตส่าห์ทำทุกอย่างเพื่อแก มันรู้ว่าแกอยู่ลำบาก เลยอยากหาเงินมาเป็นหลักให้แก ใครจะไปรู้ว่าโชคไม่ดี ค้าขายยิ่งทำยิ่งเจ๊ง ก็เพราะแกนะ ผู้หญิงของน้องแกถึงได้หนี ลูกมันก็ไม่ยอมรับมันแล้ว เรื่องทั้งหมดก็เพราะแกทั้งนั้น คุณแม่หน้าด้านมาหยิบยืมเงินแกหน่อย จะผิดอะไรหนักหนา หรือแกอยากให้น้องชายแกตายไปเลยจริง ๆ"
เย่ซิ่วจือชี้นิ้วจวกหน้าฉินห่าวต่อ "รู้แบบนี้ตอนนั้นแม่น่าจะเตือนน้องแก ไม่น่าปล่อยให้มันใจอ่อน อยากจะรับแกกลับไปอยู่ดีกินดี ก็แกนั่นแหละที่ทำร้ายน้องแก"
"เชอะ"
ขณะที่เย่ซิ่วจือนอนเกลือกกลิ้งป่วนกลางพื้น จู่ ๆ ในห้องโถงกว้างก็มีเสียงเชอะอย่างหมดความอดทนดังขึ้น
เย่ซิ่วจือหันกลับมา ก็เห็นจู้สือยวนที่ยืนอยู่ตรงหน้าค่อย ๆ เดินไปที่โซฟาแล้วนั่งลง ท่อนบนเอนพิงไปด้านหลังเล็กน้อย ใบหน้าคลี่คลายสบาย ๆ ทว่าในแววตากลับแฝงความดูแคลน "ยายแก่เอ๊ย ลิ้นพันเป็นเกลียว เล่นเอาดำว่าขาวได้สบายเชียว"
เย่ซิ่วจือ "..."
"ปากก็พร่ำว่าน้องชายทำเพื่อพี่สาว ตอนที่ตระกูลจู้ล่มสลาย ทำไมเขาไม่สงสารพี่สาว รับพี่สาวกลับไปอยู่บ้าน แต่กลับทิ้งให้อยู่ตระกูลจู้ลำบากต่อ"