เบื้องหน้ามีเด็กสาวในชุดนักเรียนสามคนยืนอยู่
สือหรานยืนอยู่หลังสุด เธอมองเด็กสาวที่เพิ่งตวาดใส่จู้สือยวนด้วยแววตาอ่อนโยน "โยวโยว พอเถอะ เราไปหาที่อื่นนั่งกันดีกว่า"
ฉู่โยวโยวฟังแล้วขมวดคิ้วทันที มองจู้สือยวนอย่างรังเกียจ "ทำไมต้องไป ที่นี่เรานั่งมาตั้งสองปี ทุกคนรู้ว่าเป็นที่ประจำของพวกเรา เธอไม่รู้มารยาทเองก็ควรสำนึกตัวแล้วไสหัวไปให้ไกล"
จู้สือยวนมองสองคนนี้คนหนึ่งเล่นบทดี อีกคนเล่นบทร้ายอย่างเงียบ ๆ
"มองอะไร! รีบไสหัวไป!" ฉู่โยวโยวไม่เกรงใจ
"บนโต๊ะเขียนชื่อเธอหรือ" จู้สือยวนเลิกคิ้ว
ฉู่โยวโยวอึ้งไป
"ถ้าไม่มี ก็ใครถึงก่อนคนนั้นนั่ง"
ฉู่โยวโยวไม่คิดว่าจู้สือยวนจะหน้าด้านถึงเพียงนี้ โกรธจนหน้าแดง "แต่ปกติที่นี่..."
"ก็ไม่ได้เขียนชื่อเธอ ถ้าแน่จริงก็มาแย่งสิ" น้ำเสียงของจู้สือยวนเย็นขึ้นเล็กน้อย แววตาดำขำเล่ห์วาบผ่าน
"เธอ..."
ฉู่โยวโยวสีหน้าไม่สู้ดี ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จู่ ๆ ก็ฮึดฮัด "ช่างเถอะ ให้เธอก็ได้ ยังไงฉันก็ไม่อยากนั่งติดกับผู้หญิงไม่รักดีแบบนี้"
สิ้นเสียง เธอสือหรานที่อยู่ด้านหลังก็ร้อนรนเอ่ยขึ้น "โยวโยว อย่าพูดแล้ว ไว้หน้าสือยวนหน่อยเถอะ"
พูดพลางส่งสัญญาณตาละห้อยให้ฉู่โยวโยว
ปกติเสียงของสือหรานไม่ดังนัก แต่วันนี้จงใจเปล่งให้ดังขึ้น
จู้สือยวนก็มองการแสดงของสองคนนี้อย่างเงียบ ๆ เช่นเดิม
เป็นดั่งคาด ฉู่โยวโยวใช้น้ำเสียงโอ้อวด "สือหราน เจ้านี่ใจดีเกินไปแล้ว จู้สือยวนแย่งตำแหน่งคุณหนูใหญ่ของเธอไป เธอไม่โกรธ ยังจะช่วยเธอพูดอีก!"