หลังจากที่จู้สือยวนพูดจบ ดวงตาสีดำสนิทของวิญญาณร้ายก็ฉายแววตะลึงงันอย่างเห็นได้ชัด
จากนั้นมันส่งเสียงร้องแหลมของวิญญาณร้าย ดวงไฟสลัวในห้องดับจิตเริ่มกระพริบเร็วขึ้น เร็วขึ้นเรื่อยๆ ถี่ขึ้นเรื่อยๆ เสียงร้องของวิญญาณร้ายก็แหลมเสียดแก้วหูขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน
แต่จู้สือยวนเอามือไพล่หลัง ไม่มีจังหวะเตรียมตัวใดๆ กลางอากาศก็วาดยันต์ควบคุมวิญญาณขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ตบลงบนร่างของซ่งจาวตี้ดังเพี้ยะ
"บังอาจ!"
ครั้งนี้จู้สือยวนโกรธจริงๆ แล้ว เธอมองไปที่ซ่งจาวตี้ซึ่งเหลือเพียงครึ่งศีรษะแล้วกล่าวว่า "ฉันไปหาเรื่องแกที่ไหน แกส่งเสียงร้องได้น่าเกลียดน่าชังยิ่งนัก!"
ซ่งจาวตี้ "…"
ร่างทั้งหมดของเธอถูกยันต์กดทับไว้แน่นหนา จะดิ้นรนขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยก็ไม่ได้
ดวงตาสีดำสนิทของเธอเต็มไปด้วยความฉงนสงสัย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า "เธอ… เธอไม่ได้มาฆ่าฉันหรอกหรือ?"
จู้สือยวนย้อนถาม "ฉันพูดตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าอยากจะฆ่าแก ฉันแค่ถามว่าแกจะหยุดเมื่อไหร่ต่างหาก"
ซ่งจาวตี้ยิ่งฉงนสงสัยเข้าไปใหญ่
จู้สือยวนกล่าว "ตอนที่สามีภรรยาคู่นั้นมา ฉันก็มองเหตุการณ์ล่วงหน้าและผลที่จะตามมาได้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว ซ่งผิงเหอคือพ่อของแก หยางชุนฮวาคือแม่ของแก แล้วซ่งหมิงชวนที่เปลี่ยนยาทุกวันส่งเสียงร้องออดแอดนั่นก็คือน้องชายของแก ใช่ไหม?"
ซ่งจาวตี้ชะงักไป ก่อนจะพยักหน้าอย่างซื่อตรง
"แต่ฉันไม่เข้าใจ แกจัดการพวกที่เคยรังแกแกจนชดใช้หนี้กรรมไปแล้ว ทำไมถึงยังไม่ยอมปล่อยชาวบ้านในหมู่บ้านเฉินหูอีกล่ะ?"
"เมื่อคืนฉันดูดาวในยามค่ำ พบว่าหมู่บ้านเฉินหูไอผีตลบฟ้า กลุ่มเมฆดำทะมึน คงจะเป็นฝีมือของแกสินะ? แกอยากให้น้ำในทะเลสาบท่วมชาวบ้านในหมู่บ้านเฉินหูทั้งหมด ใช่หรือเปล่า?"