ซูอวี้ตกตะลึงจนยังตั้งสติไม่ติด
แต่พอจู้สือยวนพูดดังนั้น ซูอวี้ก็ได้สติ รีบบอกทันที: "พวกเราหลงทางตั้งแต่ขึ้นภูเขาแล้ว ช่วงนี้โทรศัพท์ดาวเทียมก็โทรไม่ออก ได้แต่เอาตัวรอดไปพลาง หาผู้สูญหายไปพลาง จนเมื่อคืนถึงเจอรังโจรที่ผู้แจ้งความบอก"
สีหน้าซูอวี้ย่ำแย่ลงทันตา ซีดขาวอย่างเห็นได้ชัด
จู้สือยวนรีบหยิบขนมปังก้อนหนึ่งกับน้ำแร่ขวดหนึ่งออกจากเป้ปีนเขา
ซูอวี้ไม่พูดอะไร รับขนมปังมากัดคำใหญ่
เจ็ดวันนี้เขาแทบไม่ได้กินอะไร หิวจนตาลายไปหมด ถ้าไม่เจอหลานสาวคงอยู่ไม่ถึงคืนนี้
"ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้มีอารามพรตแห่งหนึ่งจริง พวกเราพบผู้สูญหายกว่าสามสิบคนในนั้น แต่...ไม่มีใครรอดสักคน"
"อะไรนะ!"
เว่ยเยี่ยนฟังแล้วเบิกตาโต น้ำเสียงเดือดดาล: "ไอ้สารเลว ปิศาจชัดๆ!"
ซูอวี้กลับว่า: "ปิศาจที่ไหนกัน! ตอนพวกเราเจอพวกเขา ผู้สูญหายแต่ละคนเลือดเนื้อถูกดูดจนหมดตัว มีบาดแผลขนาดเท่าปากชามเต็มตัวนับร้อยแห่ง เหลือแต่โครงกระดูกหุ้มหนังหุ้มเนื้อนิดๆ"