จู้สือยวนไม่คุ้นกับมณฑลจีนัก จึงไม่รู้ว่าแนวเทือกเขาที่เธอเดินเข้าไปเป็นเขตหวงห้ามปีนป่าย
เพราะต้นไม้หนาทึบบังแสงอาทิตย์มิด เมื่อเข้าไปแล้วแทบไม่ต่างจากยามราตรี และพอเข้าไป เข็มทิศก็ใช้การไม่ได้ บนภูเขามีสัตว์ใหญ่มากมาย นักเดินป่าที่เมินเฉยกฎหมายจำนวนไม่น้อยหายสาบสูญไปหลังจากเข้าป่า
ระหว่างทาง จู้สือยวนเห็นกระดูกมนุษย์ที่แห้งกรังหลายโครงจริง ๆ
จู้สือยวนหันกลับมา มองบิดาผู้ชราด้วยสีหน้าเหมือนถูกใส่ร้าย "พ่อ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าที่นั่นคือภูเขาต้องห้าม"
ในสายตาเธอ ภูเขาลูกนั้นมีชีพจรมังกร เป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการบำเพ็ญของเธอ
"ที่ฉันอัปโหลดเส้นทางปีนเขา ก็เพื่อให้หน่วยกู้ภัยมาถึงหมู่บ้านซวงหยางได้เร็วที่สุด เส้นทางนั้นเป็นเส้นทางที่ฉันเลือกแล้วว่าเร็วที่สุด" สีหน้าของจู้สือยวนจริงจังเป็นอย่างยิ่ง
จู้ฮั่นเหนียนได้ฟังก็ทั้งอึ้งทั้งหน้ามืด
ฟ้าเท่านั้นที่รู้ว่า ตอนที่จู้เหย่บอกเขาว่าจู้สือยวนไปมณฑลจีเพื่อหาลูกชายคนที่สอง เขาตกใจจนวูบสลบไปตรงนั้น
โดยเฉพาะตอนที่เขาโทรศัพท์หาจู้สือยวนไม่ติด ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ ได้แต่เหมาลำบินไปมณฑลจี
พอทราบว่า จู้อวี่ไป๋ติดอยู่ในหมู่บ้านซวงหยางที่ประสบภัยหนักที่สุด และทางเข้าหมู่บ้านเส้นทางเดียวก็ถล่ม ไม่มีทางเข้าไป จู้ฮั่นเหนียนก็กลัวจนไม่กล้าหลับตานอน
เขาเป็นห่วงลูกสาว และก็เป็นห่วงลูกชาย
ภูเขาลูกนั้นสูงนัก เขาปีนขึ้นไปไม่ได้ ออกไปตามหาลูกสาวไม่ได้ ทำได้แค่ติดต่อเพื่อนในแวดวง ระดมโดรนรุ่นใหม่ล่าสุดมาขนส่งสิ่งของเข้าไป
ยังดีที่ในที่สุดก็ผ่านพ้นอันตรายมาได้
แต่เรื่องนี้ก็ทำให้จู้ฮั่นเหนียนเกือบช็อก
เขาอยากอบรมลูกสาว แต่เขาก็รู้ดีว่าลูกสาวไม่เหมือนคนทั่วไป ตัวตนและความสามารถของเธอกำหนดให้เธอต้องทุ่มเทมากกว่าคนธรรมดา