ภายในห้องผู้ป่วยพลันเงียบสงัดลงในชั่วพริบตา
เฉิงจิ่นเหมือนถูกอะไรบางอย่างกระแทกเข้าใส่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง "หมายความว่ายังไง"
จู้สือยวนหัวเราะเย็น "ซ่งหมิงชวนทั้งที่ตอนเด็กเรียนได้แค่ระดับกลางค่อนไปทางต้น สอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ตอนช่วงสอบเข้าที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนถึงจะสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำได้ แล้วระหว่างเรียนมหาวิทยาลัยก็เป็นเหมือนคนไร้ตัวตนในห้อง พอไปถึงประเทศดีแล้ว ระดับฝีมือในห้องก็อยู่ท้าย ๆ มาตลอด แต่อยู่ดี ๆ เทอมสุดท้ายกลับเขียนวิทยานิพนธ์ที่เกือบจะสมบูรณ์แบบออกมาได้ เข้าวงการบันเทิงยังดังเป็นพลุแตกในเวลาอันสั้น คุณเฉิง ไม่คิดบ้างเหรอว่าเส้นทางของเขามันราบรื่นเกินไปหน่อย"
จู้สือยวนพูดจบก็ถามว่า "ซ่งหมิงชวน ที่ฉันพูดน่ะถูกมั้ย"
ซ่งหมิงชวนหดรูม่านตา ส่ายศีรษะตามสัญชาตญาณ
"ผม... ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดอะไร"
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ยอมรับเอง"
จู้สือยวนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ต่อหน้าคนทั้งสองก็ต่อสายไปหาเบอร์หนึ่ง
ปลายสายรับทันที "ฮัลโหล น้องเล็ก ฉันเจอเทวรูปเทพชั่วที่เธอว่าแล้ว อย่าว่าเลย ไอ้นี่หน้าตาน่าเกลียดเกินไปแล้ว ไม่รู้ว่าไอ้ซ่งหมิงชวนนี่กล้าบูชาอยู่ได้ทุกวันยังไง น่ากลัวชะมัด"
"พี่สาม เก่งจริง ๆ เลย" จู้สือยวนเอ่ยชม
"นี่จะเก่งอะไรกัน เธอทำนายออกแล้วว่าไอ้ซ่งหมิงชวนซ่อนเทวรูปเทพชั่วไว้ที่ไหน ถ้าฉันยังหาไม่เจออีกนั่นแหละถึงจะเรียกว่าถ่วงจริง แต่ตอนนี้ควรจัดการยังไงดี เหมือนคราวก่อนที่ทุบเทวรูปเทพชั่วทิ้งไปเลยดีมั้ย"
จู้สือยวนพยักหน้า "ใช่ หลังจากทุบทิ้งแล้วในเทวรูปเทพชั่วควรจะมียันต์เร่งโชคอยู่แผ่นหนึ่ง ตอนนั้นก็เผาทิ้งไปเลย ส่วนเทวรูปเทพชั่วที่ทุบแล้วก็หาต้นไม้ที่หันเข้าหาแดดฝังไว้"