จู้สือยวนซื้อผ้าม่านทึบแสงมา ผ้าม่านปิดลง พื้นที่ทั้งหมดก็มืดสลัวลง
ตอนนั้นเองเมิ่งอวิ๋นชีก็ส่งข้อความมากะทันหัน
"(มีดใหญ่)(มีดใหญ่)(มีดใหญ่)"
"เย่ชูเหอบอกว่าเราสองคนไม่อยู่หอพัก จะแฉฉันกับหร่วนจื้อรึเปล่า"
จู้สือยวนยังไม่ทันตอบ เมิ่งอวิ๋นชีก็คิดว่าเรื่องนี้ถือเป็นค่าปริยาย
"ฮึ ตอนนี้รู้แล้วสิน่ากลัวต้องรับผิดชอบ ตอนใช้เครื่องใช้ไฟฟ้ากำลังสูงทำไมไม่คิดบ้างว่าจะต้องรับผิดชอบรึเปล่า"
"ว่าแต่สือยวน ฉันกับหร่วนจื้อต้องขอบใจเธอมากเลย เรื่องใบลาพวกเรานึกไม่ถึงจริง ๆ คิดว่าวันนี้หยุด สภานักศึกษาคงไม่เข้มงวดขนาดนั้น เกือบพาเธอเดือดร้อนไปด้วยแล้ว"
เมิ่งอวิ๋นชีไม่ได้โทษเย่ชูเหอที่ขายเธอกับหร่วนจื้อว่าค้างคืน เพราะยังไงก็เป็นพวกเธอที่ทำให้เย่ชูเหอเดือดร้อน ดังนั้นต่อให้วันนี้ถูกบันทึกโทษจริง พวกเธอก็จะไม่โยนความผิดให้เย่ชูเหอ
ที่เมิ่งอวิ๋นชีโกรธคือ ทั้งที่คนของสภานักศึกษากำลังจะกลับไปแล้ว แต่เย่ชูเหอกลับยังแจ้งความผิด พวกเธออยู่ดี โดยคิดว่าใบลาเป็นของปลอม!
ตอนนั้นเมิ่งอวิ๋นชีใช้เครื่องใช้ไฟฟ้ากำลังสูง พวกเธอยังไม่แจ้งความผิด กันสักคน!
เมิ่งอวิ๋นชีพิมพ์พึมพำในวีแชท
เห็นว่าจู้สือยวนไม่พูดอะไรสักคำตั้งแต่ต้นจนจบ เมิ่งอวิ๋นชีก็ส่งจุดไข่ปลามาชุดหนึ่ง ถามว่า
"นี่เธอไม่เห็นข้อความรึเปล่าเนี่ย"
จู้สือยวนรีบตอบ
"เห็นแล้ว ฉันกำลังคิดว่าเธอรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ได้ยังไง"
เมิ่งอวิ๋นชีตอบอย่างซื่อ ๆ
"วันนี้ฉันบริจาคค่ากิจกรรมให้นักศึกษาหมื่นนึง ฝากพี่สาวที่ตรวจหอพักถ้าเกิดฉันกับหร่วนจื้อไม่กลับมา ให้แอบลบชื่อเราสองคนออก"
จู้สือยวน: ……
——
เมิ่งอวิ๋นชีกับหร่วนจื้อกลับมาตอนบ่ายของวันถัดมา
ตอนกลับมามือถือถุงใหญ่ ๆ หลายถุง
จู้สือยวนชำเลืองดู ล้วนเป็นของแบรนด์เนมกับตุ๊กตาที่ซื้อจากสวนสนุก
จู้สือยวนกำลังอ่านหนังสือวิชาชีพอยู่ หร่วนจื้อก็หิ้วถุงใหญ่กระโดดโลดเต้นเข้ามาในหอพัก วางถุงแอร์เมสสีเหลืองใบหนึ่งตรงหน้าจู้สือยวน แล้วกระพริบตาใส่จู้สือยวน