จ้าวเซวียนเหอยังจะมีความหยิ่งผยองแบบก่อนหน้าได้อีกที่ไหน ตอนนี้ใจลอยไร้สมาธิ แม้แต่เสียงของทีมงานด้านล่างเวทีที่พยายามหาตำแหน่งกล้องให้เขาเพื่อถ่ายภาพเด็ดๆ ก็ยังไม่ได้ยิน
สมองของจ้าวเซวียนเหอว่างเปล่าไปหมด กระทั่งถึงตอนรับรางวัลก็ยังแสดงสีหน้าหวาดกลัวอย่างรุนแรง
คนที่มอบรางวัลให้เขาเป็นชายหนุ่มในชุดสูท อายุประมาณสามสิบต้นๆ หน้าตาหล่อเหลาคมคาย ดูท่าทางเป็นกันเองมาก
เขาเดินมาหยุดตรงหน้าจ้าวเซวียนเหอ เอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า "คุณคือเสวียนเฮ่อใช่ไหม?"
จ้าวเซวียนเหอได้ยินชื่อในโลกออนไลน์ของตัวเองก็ได้สติเล็กน้อย พยักหน้ายอมรับโดยไม่รู้ตัว
วินาทีต่อมา กระแสลมกรรโชกวาบผ่านแก้ม ชายหนุ่มที่เดิมทีดูอ่อนโยนพลันเบิกตาแดงก่ำ กระชากวงแขนขึ้นมาต่อยหน้าจ้าวเซวียนเหอหนึ่งหมัด จากนั้นยังไม่หายแค้น ก็ทิ้งตัวขึ้นคร่อมร่างของจ้าวเซวียนเหอแล้วระดมชกโครมครามอย่างแรงไม่ยั้ง
"ไอ้หนุ่มเมียน้อย! แกกล้าแย่งเมียฉัน!"
"หน้าไม่อาย!"
"ไร้ยางอาย!"
"ฉันจะให้แกดูว่าใครคือเมียหลวง! เรียนอะไรไม่เรียน ดันไปเรียนเป็นเมียน้อย?"
ถึงรูปร่างของจ้าวเซวียนเหอจะดูดี แต่แท้จริงก็เป็นแค่หุ่นโชว์ ปล่อยให้อีกฝ่ายซัดอยู่กับพื้น มือก็ไม่กล้ายกขึ้นป้องกันตัว
สิบกว่านาทีต่อมา จ้าวเซวียนเหอถูกซ้อมจนหน้าบวมเหมือนหัวหมู ฝูงชนถึงได้ช่วยกันแยกทั้งสองออกจากกัน
หลังจากปลอดภัย จ้าวเซวียนเหอเห็นสายตาดูถูกจากผู้คนด้านล่างเวที นึกถึงคำพูดของจู้สือยวนอีกครั้ง ในใจคิดว่าตัวเองจบสิ้นแน่แล้ว อาชีพของเขาถูกทำลาย ไม่เหลืออะไรเลย