การผ่าตัดของพี่ใหญ่ประสบความสำเร็จอย่างมาก ในวันต่อมา จู้สือยวนไปโรงพยาบาลทุกวันเพื่อฝังเข็มให้พี่ใหญ่
ภายในเวลาเพียงหนึ่งเดือน ขาของจู้หวยจือก็ดูไม่ต่างจากคนปกติ
"เส้นเอ็นบาดเจ็บหรือกระดูกหักต้องพัก 100 วัน แม้ร่างกายพี่ใหญ่จะแข็งแรง แต่ก็ควรนอนพักบนเตียงให้มากก่อน รอให้ผ่านปีใหม่แล้วค่อยลองลุกขึ้นยืน"
ครั้งนี้ จู้สือยวนเพิ่งฝังเข็มให้จู้หวยจือเสร็จ เงยหน้าขึ้นมาเห็นพี่ใหญ่กำลังกอดคอมพิวเตอร์ทำงานอยู่ มุมปากก็กระตุก
เธอคิดไม่ตกจริงๆ ว่าในโลกนี้จะมีคนที่ชอบทำงานถึงขนาดนี้ได้ยังไง
ตั้งแต่ได้รับโทรศัพท์สายนั้นก่อนการผ่าตัด พี่ใหญ่ใช้เวลาเพียงคืนเดียวก็ลาออก แล้วไปเริ่มต้นธุรกิจใหม่กับเพื่อนร่วมรุ่น
ความจริงแล้วทุกครั้งที่ฝังเข็ม ความเจ็บปวดเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ คนทั่วไปต้องร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด แต่พี่ใหญ่กลับสีหน้าไม่เปลี่ยน เอางานมาเป็นยาระงับปวด
โชคดีที่จู้หวยจือแม้จะหมกมุ่นกับการทำงาน แต่อย่างน้อยก็ยังแบ่งหูข้างหนึ่งไว้ฟังสิ่งที่น้องเล็กพูด
ได้ยินดังนั้น จู้หวยจือเงยหน้าขึ้นมามองเพียงชั่วครู่ แววตาอ่อนโยน "น้องเล็กวางใจ พี่จะไม่รีบร้อนจนทำอะไรเหลวไหลหรอก"
จู้สือยวนถึงได้วางใจลง "งั้นฉันไปก่อนนะ ใกล้จะสอบปลายภาคแล้ว เดือนที่แล้วผลสอบกลางภาคของพี่สามไม่ค่อยดีขึ้น ฉันต้องกลับไปจับตาดูเขา"
"ไปเถอะ"
ภายในเทอมเดียว จู้เหย่ได้ก้าวจากที่โหล่ของทั้งโรงเรียนเข้าสู่เกณฑ์ 200 อันดับแรกของชั้นปีได้สำเร็จ คะแนนสอบกลางภาคเมื่อเดือนก่อนก็เลยเส้นคะแนนเข้ามหาวิทยาลัยสายสามัญได้แล้ว