จู้เหย่เจ็บปวดใจมาก
เดือนก่อนเขาอายุสิบเก้าแล้ว ได้ใบขับขี่มาสิบเอ็ดเดือน ถึงจะไม่ใช่เซียนพวงมาลัย แต่สมัยพ่อเขาเริ่มทำธุรกิจ รถตู้ที่ซื้อมาสองหมื่นห้าพันนั้นเขาหัดขับไม่น้อยเลย
จู้เหย่ขับรถปานลมกรดกลับมาที่บ้านเก่า ในใจคิดว่าฝีมือที่โชว์ไปเมื่อกี้ต้องทำให้คุณน้องทึ่งจนยอมสยบแน่
แต่พอประตูรถสองข้างเปิดออก เขายังไม่ทันเอ่ยปาก ก็เห็นจู้สือยวนกระโจนลงจากรถ ตรงไปเกาะต้นไม้ใหญ่แล้วขย้อนออกมาแห้ง ๆ!
จู้เหย่: "..."
จู้สือยวนอ้วกไม่ออก พอลงรถสูดอากาศบริสุทธิ์ ความอึดอัดแน่นหน้าอกก็ดีขึ้นมาก หันไปเห็นจู้เหย่หน้าตาเหมือนจะแตกละเอียด
จู้สือยวน: "...พี่สาม เมื่อเช้าตอนท้องเสียเอง ไม่เกี่ยวกับฝีมือพี่หรอก"
จู้เหย่: "..."
รู้ว่าหลอกไม่ได้ จู้สือยวนเลยพูดอีกว่า: "ไม่เป็นไร พี่สามฝึกไปเรื่อย ๆ เถอะ พอพวกเรามาเรียนที่เมืองเอ แล้ว หากวันไหนออกไปเที่ยวข้างนอกยังต้องพึ่งพี่นะ แถมพี่สามเพิ่งได้ใบขับขี่ปีเดียว คนอื่นอาจสู้พี่ก็ได้"
จู้สือยวนพูดความจริง
จู้เหย่ก็ได้รับคำปลอบจริง ๆ ในใจคิดว่าช่วงนี้ต้องฝึกฝีมือขับรถให้ดีจริงจังแล้ว
จู้เหย่โยนกุญแจรถให้พ่อบ้านที่ออกมาต้อนรับ แล้วเข้าบ้านพร้อมจู้สือยวน
ช่วงนี้จู้สือยวนนั่งเครื่องบินไปร่วมงานเลี้ยงประจำปีของไลฟ์ฉลาม กลางทางยังสะสางคดีฆาตกรรมข้ามชาติอีกคดี พอนั่งบนโซฟาไปแป๊บเดียวก็หลับไป
จู้เหย่เห็นท่าไม่ดี ให้คุณป้าเอาผ้าห่มบางมาให้ แล้วปรับแอร์ให้อุณหภูมิพอเหมาะ จึงค่อย ๆ ย่องขึ้นชั้นบน
จู้สือยวนหลับยาวไปถึงบ่ายสี่โมง