คำพูดของจู้สือยวนทำให้ชายหัวล้านหน้าถอดสีไปในทันที
แววตาเว้าวอนเปลี่ยนเป็นดุดันน่าเกลียดน่ากลัว "คุณพูดจาเหลวไหล ผมไม่ได้ทำอะไรเลย คุณไม่ช่วยก็ช่าง แถมยังมาใส่ร้ายผมอีก จะว่าคนหมู่บ้านเดียวกันก็ใช่ที่ไหน ผมไม่ใช่คนมณฑลจี!"
"ชื่อเดิมของคุณคือจาง เถา"
"บ้านคุณอยู่ห่างจากสวนกล้วยไม่ถึงสามกิโลเมตร ห้าปีก่อน ตอนนั้นคุณกำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีที่ 3 แอบชอบเพื่อนร่วมชั้นผู้หญิง คุณสารภาพรักแต่ถูกปฏิเสธ คุณรู้สึกว่าเธอไม่รู้ดีรู้ชั่ว หลังจากเลิกเรียนภาคค่ำ คุณจึงซุ่มอยู่ในสวนกล้วยแห่งนี้ เมื่อเพื่อนผู้หญิงเดินผ่าน คุณไม่เพียงแต่ทำเรื่องเลวร้ายยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน แต่ยังกลัวเรื่องจะแดง จึงนำศพไปซ่อนในป่ากล้วย"
"ที่คุณยโสนัก มีเหตุผลด้วย"
จู้สือยวนหยุดชะงัก มองไปทางจางเถาแล้วกล่าวต่อ "พ่อแม่คุณหย่ากันตั้งแต่คุณยังเด็ก คุณแม่อยู่กับพี่ชาย คุณพ่ออยู่กับคุณ คุณกับพี่ชายเป็นฝาแฝดหน้าตาเหมือนกัน ไม่เพียงเท่านั้น ไม่กี่วันต่อมาพี่ชายคุณก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต ตอนนั้นข่าวการหายตัวของเพื่อนร่วมชั้นกำลังเป็นที่โจษจัน คุณกลัวความจริงจะเปิดเผย จึงสารภาพกับแม่ว่าคุณเป็นคนฆ่า"
"คุณถือเอาความรู้สึกผิดของแม่ที่มีต่อคุณ สวมรอยเป็นพี่ชายอย่างหน้าชื่นตาบาน จากจางเถากลายเป็นจางสิงเจี้ยน"
"คุณคิดว่าจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปตลอด ใครจะรู้ว่าห้าปีต่อมาขณะทำงานอยู่ที่เมืองหลวง จู่ ๆ ก็ได้ยินคนหมู่บ้านเดียวกันบอกว่าสวนกล้วยจะถูกเวนคืน คุณกลัวว่าทีมก่อสร้างจะพบศพเด็กสาว จึงรีบกลับมา แต่ดันมาเจอผีหลอกให้หลงทาง"