ประโยคเดียว คนข้าง ๆ อย่างพาร์กเกอร์ถึงกับกลั้นไม่อยู่ หลุดหัวเราะออกมาโดยตรง
จู้สือยวนชี้ไปที่พาร์กเกอร์ "เห็นไหมล่ะ คุณพาร์กเกอร์นี่แหละถึงจะนับว่าเป็นฝรั่งแท้"
พาร์กเกอร์ "…"
ศิษย์อาจารย์สองคนเธอถามฉันตอบ วางอีโซจาทิ้งไว้ข้าง ๆ อย่างนั้น
อีโซจาโมโหพลุ่งพล่าน "พวกหัวเซี่ยก็เป็นแต่พวกปากดี คราวนี้เรามาประลองกันสักตั้งดีกว่า ดูซิว่าใครจะจับผีที่รังควานตระกูลคิมได้ก่อน ถ้าฉันชนะ พวกเธอสองคนต้องคุกเข่าต่อหน้าฉันแล้วโขกศีรษะสามที พร้อมกับพูดต่อหน้ากล้องว่าพวกหัวเซี่ยพวกเธอมันสู้หมูสู้หมายังไม่ได้ ว่าไง"
จู้สือยวน "ไม่เห็นดี"
อีโซจาคิดว่าจู้สือยวนกลัว ก็ได้ใจขึ้นมาทันที "ฉันรู้ว่าเธอกลัว พวกหัวเซี่ยพวกเธอเป็นพวกขี้ขลาด เมื่อร้อยปีก่อนก็เป็นอย่างนี้ ร้อยปีต่อมาลูกหลานก็ยังเป็นอย่างนี้"
คำพูดนี้จบลง บรรยากาศตรงนั้นพลันเปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน
ผู้กำกับที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พอเข้าใจหัวเซี่ยได้บ้างนิดหน่อย สีหน้าก็ขรึมลงเช่นกัน อยากจะห้ามอีโซจาไม่ให้หาเรื่องใส่ตัว แต่ในตอนนั้นเองจู้สือยวนก็ก้าวออกมา
จู้สือยวนสูง 170 เซนติเมตร รูปร่างสูงโปร่ง ยืนอยู่ต่อหน้าอีโซจาที่สูง 160 เซนติเมตร ก่อให้เกิดความรู้สึกกดดันขึ้นมาเอง
ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่ดวงตาของอีโซจาอย่างไม่กะพริบ ก้าวเข้าไปทีละก้าว
อีโซจาถอยกรูดไปเรื่อย ๆ จนถูกบีบให้ไปอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง ไม่มีทางถอยอีกแล้ว
จู้สือยวนก็หยุดฝีเท้าเช่นกัน น้ำเสียงใสเย็นดั่งหยก กล่าวเรียบ ๆ ว่า "ฉันว่าไม่เห็นดี เพราะคิดว่าเรื่องบาดหมางส่วนตัวก็ควรสะสางกันเอง ไม่ควรลามไปถึงเรื่องอื่น ฉันเลยหวังว่าจะเปลี่ยนเดิมพัน"
"ถ้าฉันแพ้ ตัวฉันจะให้เธอจัดการตามใจชอบ"
"ดี!"
อีโซจาดูเหมือนจะรู้ตัวเช่นกันว่าคำพูดก่อนหน้านี้ของตนรุนแรงเกินไป ดังนั้นหลังจากที่จู้สือยวนเปลี่ยนเดิมพันใหม่ ก็ตอบตกลงทันที