จวงหมิงกั๋วตอนนี้เหลือเพียงจวงซวี่ชิวบุตรชายคนเดียว ไม่กล้าไม่เชื่อฟัง
จึงพยักหน้า จวงซวี่ชิวพูดอะไรเขาก็ยอมทุกอย่าง
หลังจากจวงหมิงกั๋วจากไป จวงซวี่ชิวก็ตามจู้ฮั่นเหนียนกลับบ้าน
คนที่กลับมาพร้อมกันยังมีเคออี้กับพรรคพวกอีกหลายคน
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้มาบ้านใหม่ของจู้เหย่ เดิมคิดว่ายังเป็นห้องสังกะสีเก่า ๆ ที่ไหนได้เป็นบ้านหลังใหญ่กว้างขวาง
จู้เหย่พูดว่า: "ต่อจากนี้แกก็นอนเตียงเดียวกับฉัน ห้องนอนหลักพี่ใหญ่กับหลานสาวอยู่ พ่อฉันกับเสี่ยวฉินห้องหนึ่ง น้องสาวฉันอีกห้องหนึ่ง"
พูดจบ จู้เหย่ก็นึกอะไรได้ จึงพูดว่า: "แต่แกอยู่ได้ไม่นานนัก พี่รองฉันสิ้นปีก็เรียนจบแล้ว แกต้องกลับไปอยู่เอง"
พูดจบก็โดนคุณพ่อตบหัวไปหนึ่งฉาดอย่างแรง
จู้ฮั่นเหนียน: "คนเพิ่งมาแกก็พูดอย่างนี้ วันนี้เสี่ยวชิววันเกิด แกรีบไปซุปเปอร์ฯ ซื้อกับข้าวมาเดี๋ยวนี้"
จู้เหย่หัวโนเป็นหัวหมู คับแค้นใจนัก
เขาแบมือ
จู้ฮั่นเหนียน: "อะไร?"
จู้เหย่ตาค้าง: "พ่อครับ คนอะไรอย่างนี้! ไม่ให้เงินแล้วจะเอาอะไรไปซื้อกับข้าว!"
จู้ฮั่นเหนียน: "คราวก่อนป้าฉินแกเก็บห้องให้แก เจอใต้เตียงแกซ่อนไว้แปดพันกว่า เอาเงินแกไปซื้อ"
จู้เหย่ได้ยิน รีบกลับห้อง มุดไปใต้เตียงหากล่องเหล็กที่ซ่อนเงิน
เปิดออกนับดู เห็นเงินไม่ขาดแม้แต่บาทเดียวถึงได้ถอนใจโล่งอก
จู้ฮั่นเหนียนเห็นแล้วแทบจะทนดูไม่ได้
สุดท้ายโอนให้จู้เหย่ห้าพัน ให้จู้เหย่พาเพื่อน ๆ ไปซุปเปอร์ฯ ซื้อกับข้าวซื้อขนม