ตอนที่จู้สือยวนกับจู้เหย่มาถึงร้านอินเทอร์เน็ต ก็เห็นพวกนักเลงหัวสีรุ้งห้าคนนั่งยอง ๆ อยู่ริมฟุตบาทนอกร้าน
พอกลุ่มนักเลงห้าคนเห็นจู้เหย่ลงจากรถ ตาก็เป็นประกาย ลุกขึ้นยืนทันที แล้วร้องประสานเสียงว่า "เฮีย!"
เสียงของทั้งห้าประสานเป็นหนึ่งเดียว ดังกังวาน คนที่เดินผ่านไปเห็นหัวนักเลงเหมือนสายรุ้ง ก็พากันเลี่ยงไปไกล ๆ เงียบ ๆ
นักเลงน้อยทั้งห้าคนชินเสียแล้ว พอเห็นจู้เหย่ก็เหมือนลูกอ๊อดเจอแม่แท้ ๆ
หนึ่งในนั้นคือเคออี้ พวกผมแดงพูดว่า "พี่เหย่ ในที่สุดก็มา พวกเรารอเฮียหมดแล้ว..."
พูดจบ เคออี้ก็เห็นว่าเบื้องหลังจู้เหย่ยังมีเด็กสาวคนหนึ่ง สวมกี่เพ้าสีเขียวมรกต ผมมัดเป็นจุกดอกไม้แบบลวก ๆ
เคออี้กับพวกนักเลงอีกสองสามคนมองจนตะลึง
จู้เหย่มองสลับไปมาระหว่างทั้งสองฝ่าย โมโหขึ้นมาทันที "มองอะไรกันนัก ถ้ามองอีก ระวังฉันควักลูกกะตาพวกเอ็ง อย่ามองน้องสาวฉันอย่างนี้อีก!"
เคออี้ฟังแล้ว หน้าเต็มไปด้วยคำถาม "น้องสาวเฮียไม่ใช่จู้หร่านเหรอ?"
จู้เหย่อธิบายสั้น ๆ เรื่องที่ลูกสองครอบครัวถูกสลับตัวกัน
เคออี้พยักหน้าอย่างเข้าใจ
กลับเป็นนักเลงผมเขียวคนหนึ่งมองจู้สือยวนแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า "มิน่าล่ะ วันนี้พี่เหย่ถึงนั่งแท็กซี่มา ดูท่าพ่อแม่แท้ ๆ ของจู้หร่านคงให้เงินมาไม่น้อย วันนี้พี่เหย่เลี้ยงนะ"
ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา จู้เหย่ก็หน้าดำขึ้นทันใด
เขามองนักเลงผมเขียว ไม่เกรงใจเลยสักนิด "พ่อแม่ของสือหรานไม่ได้ให้เงินน้องสาวฉันสักแดงเดียว ต่อไปครอบครัวเรากับตระกูลสือรวมถึงสือหรานก็ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกันอีก นอกจากนี้..."
สายตาจู้เหย่กวาดมองพวกเขาทั้งห้าคนทีละคน เหมือนกำลังพินิจพิเคราะห์ หรือไม่ก็คล้ายคำเตือน "ต่อไปพวกเอ็งเล่นเกมก็จ่ายเงินเอง ฉันจะไม่ออกเงินให้อีกแล้ว"