คำพูดนี้ทำให้เจ้าหน้าที่ไป๋คิดว่าตัวเองหูแว่วจากการทำงานล่วงเวลาทั้งคืน
ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขาปรากฏเครื่องหมายคำถามสามอัน
จู้สือยวนเล่าเรื่องทั้งหมดอย่างละเอียด
เจ้าหน้าที่ไป๋ฟังจบก็ตกตะลึง "อย่างนี้แผ่นพระนั่นมีอะไรดีจริง ๆ ขนาดคุณยังมองไม่ออกว่าเขามีไอผี"
จู้สือยวนได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
"ตอนฉันพูดถึงผี เจ้าหน้าที่ไป๋ดูไม่แปลกใจเลย"
เจ้าหน้าที่ไป๋ฟังแล้วก็หัวเราะ "ผมยังไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ผมไป๋เจิงหมิง ที่เชิญคุณจู้มาวันนี้ เพราะผู้บังคับบัญชาระดับสูงสังเกตเห็นคุณ จึงหวังจะพูดคุยกับคุณอย่างละเอียด"
พูดจบ เจ้าหน้าที่ไป๋ก็เบี่ยงตัวไปด้านข้าง เชิญให้จู้สือยวนเดินเข้าไปก่อน
ทั้งสองมาถึงห้องรับรองแขกห้องหนึ่ง
ทันทีที่เข้าไป จู้สือยวนก็เห็นฝั่งตรงข้ามของห้องมีชายวัยกลางคนสวมชุดจงซานนั่งอยู่สิบกว่าคน แม้สีหน้าจะใจดี แต่แววตากลับคมกริบเป็นพิเศษ
ที่สำคัญที่สุดคือคนเหล่านี้แต่ละคนมีแสงคุณธรรมทองคำที่แตกต่างกัน
จู้สือยวนสูดลมหายใจลึก
คิดในใจว่าตนคงได้เจอผู้ใหญ่ตัวจริงแล้ว
เมื่อมองไปด้านข้างอีกครั้ง จู้สือยวนพบว่าที่มุมห้องยังมีนักพรตสวมชุดนักพรตนั่งอยู่สี่ห้าคน แต่ละคนมวยผมไว้ กำลังสำรวจมองเธออยู่
แต่ยังไม่ทันเห็นชัด ก็มีเงาดำแวบผ่านหน้าเธอไป
จากนั้นก็ถูกใครบางคนกอดแน่น จู้สือยวนเกือบจะลงมือตามสัญชาตญาณ แต่กลับได้ยินเสียงโวยวายที่หู "ฮือ ๆ ศิษย์น้อง เป็นศิษย์น้องจริง ๆ ด้วย ศิษย์พี่นึกว่าตัวเองจำผิด เธอลงเขามาตอนไหน มาถึงไห่เฉิงก็ไม่บอกศิษย์พี่เลย ถึงศิษย์พี่จะจน แต่ศิษย์พี่มีเนื้อกินก็ไม่ให้เธอซดน้ำแกงเด็ดขาด!"